Konta.
Akcje mojej spółki.
Życie, które zbudowałem przed nim.
Vivian podeszła bliżej, jej jedwabny szlafrok lśnił jak wypolerowana trucizna. „Jesteś teraz bezużyteczny. Nie masz dzieci. Nie masz urody. Nie masz wartości”.
Zaśmiałem się raz, cicho i łamiącym się głosem.
To ją jeszcze bardziej rozzłościło.
„Co jest śmieszne?”
Podniosłam wzrok na Daniela. Mężczyznę, którego kochałam. Mężczyznę, który kiedyś pocałował moje zranione kolano po wspólnej wędrówce po Kolorado. Mężczyznę, który teraz patrzył, jak jego matka mnie upokarza, bo wierzył, że nie mam już sił.
Przełknęłam smak krwi w ustach i uśmiechnęłam się przez łzy.
„Dobrze” – szepnąłem. „Ale ci, którzy opuszczają ten dom… to wy dwaj”.
Vivian zamarła.
Oczy Daniela się zwęziły.
Potem się roześmiał.
On naprawdę się śmiał.
„Ledwo stoisz, Claire” – powiedział. „Co zamierzasz zrobić?”
Podniosłam się do ściany, sięgnęłam do wylanej z torby wody i zacisnęłam palce na telefonie.
Ekran był pęknięty.
Ale nagrywanie nadal trwało.
Część 2
Daniel zauważył telefon za późno.
Jego uśmiech zniknął.
Twarz Vivian się skrzywiła. „Nagrywałeś nas?”
Otarłem policzek grzbietem dłoni. „Odkąd zadzwoniłem do drzwi”.
Daniel poruszał się szybko, ale ból nauczył mnie szybkości innego rodzaju. Zablokowałem ekran i wsunąłem telefon pod udo.
„Daj mi to” – warknął.
“NIE.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
