Potem jego wyraz twarzy stał się poważny.
„Nie mogę obiecać, że nigdy się nie pokłócimy”.
„Nie mogę obiecać, że nigdy nie popełnię błędów.”
Wziął głęboki oddech.
„Ale jedno mogę ci obiecać.”
„Kiedy życie staje się trudne, nigdy po prostu nie odchodzę.”
Te słowa znaczyły dla Clary więcej niż jakiekolwiek dramatyczne wyznanie miłości.
Przez lata wierzyła, że kochanie kogoś oznacza ciągłe przygotowywanie się na moment, w którym ta osoba odejdzie.
Z Julianem powoli uczyła się czegoś innego.
Pobrali się rok później w ogrodzie Artura.
Było mniej niż czterdziestu gości.
Lily szła przed Clarą wzdłuż nawy.
Artur szedł obok Klary.
Zanim podała Julianowi swoją dłoń, Artur spojrzał na swego siostrzeńca.
„Rozumiesz, że jeśli złamiesz jej serce, zmienię testament i zostawię wszystko schronisku dla kotów”.
Julian się roześmiał.
„Myślałem, że udzielisz mi sensownej rady w kwestii małżeństwa”.
„Jestem biznesmenem.”
Artur się uśmiechnął.
„Wierzę w dźwignię finansową”.
Wszyscy się śmiali.
Wtedy podeszła Lily.
Julian uklęknął tak, że jego oczy znajdowały się na wysokości jej oczu.
„Chcę, żebyś coś zrozumiał.”
„Poślubienie własnej mamy nie oznacza, że kiedykolwiek będziesz musiał nazywać mnie inaczej, niż chcesz.”
Lily pokiwała głową zamyślona.
“Ja wiem.”
“Dobry.”
Zatrzymała się.
„Ale mogę cię nazywać tatą, jeśli chcę, prawda?”
Starannie kontrolowany wyraz twarzy Juliana zniknął.
Clara zasłoniła usta.
Artur odwrócił się i udał, że wydmuchuje nos.
„Oczywiście” – wykrztusił w końcu Julian.
Jego głos stał się ochrypły.
„Tylko jeśli chcesz.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
