“Cześć.”
Austin na chwilę zamknął oczy.
Hej, kochanie. Obudziłem cię?
„Spałam… Już miałam zasnąć” – mruknęła.
Zacisnął szczękę.
„Jesteś w domu?”
Bez wahania.
Żadnej niespodzianki.
Nawet nie było niezręcznej pauzy.
„Oczywiście, Austin. Gdzie indziej mógłbym być o tej porze?”
Austin już stał w drzwiach sypialni.
Łóżko nietknięte.
Poduszka idealna.
Bok Brianny zimny jak kamień.
„Chciałem tylko usłyszeć twój głos” – powiedział ze spokojem, którego nie czuł. „Idę spać. Wrócę w niedzielę”.
„Och… okej. Kocham cię.”
Austin rozłączył się i nie odebrał.
Przez chwilę się nie ruszał.
Nie krzyczał.
Niczego nie złamał.
Nie płakał.
Po prostu stał pośrodku pustego pokoju, trzymając telefon, jakby ważył tonę.
Kłamstwo nie było niezdarne.
Było czysto.
Naturalny.
Prawie eleganckie.
To bolało najbardziej.
Nie żeby jej tam nie było.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
