Część dziesiąta: „Zastawiłeś pułapkę, decydując się na ślub ze mną”
Marcus odwrócił się do mnie, gdy funkcjonariusze skuli mu ręce za plecami. „Danielle… proszę, powiedz mi, że tego nie zrobiłaś”.
„Dałem ci wiele szans, Marcusie.”
„Szanse na co?”
„Być tym człowiekiem, którego udawałeś”. Powoli pokręciłem głową. „Ale tamtej nocy widziałem, jak siedziałeś tam, paląc cygaro, podczas gdy twoja matka biła przerażoną kobietę”.
Jego postawa całkowicie zamarła. „Ty… ty tam byłeś?”
“Tak.”
„Więc przez cały czas…”
„Przez cały czas dokładnie wiedziałem, kim jesteś.”
Jego wyraz twarzy zmienił się z rozpaczliwego błagania w czystą wściekłość. „Do diabła z tobą! Zastawiłeś na mnie pułapkę!”
„Nie, Marcus. Zastawiłeś pułapkę, kiedy postanowiłeś się ze mną ożenić, żeby ogołocić mój interes. Po prostu pozwoliłam ci w nią wejść.”
„Umowa!” – krzyknął nagle, patrząc na swój zespół prawny. „Podpisałeś umowę! Twoja firma jest zabezpieczona krzyżowo z naszą!”
Po raz pierwszy tej nocy pozwoliłem sobie na lekki uśmiech. „Naprawdę powinieneś był dać swoim prawnikom do przeczytania ostateczną wersję aktu, Marcusie”.
Arthur Mercer położył na stole poświadczoną kopię umowy. „Zawarta umowa zawierała generalną gwarancję ujawnienia informacji” – wyjaśnił spokojnie zebranym. „Każde zabezpieczenie wzajemne było ściśle uzależnione od pełnego ujawnienia przez Vance Enterprises wszystkich aktywnych zobowiązań korporacyjnych, toczących się dochodzeń federalnych oraz zaległości podatkowych. Ponieważ pańska firma ukryła ponad dwanaście milionów dolarów zadłużenia, umowa jest prawnie nieważna ab initio, a pańskie podpisy stanowią przyznanie się do oszustwa korporacyjnego”.
Marcus wpatrywał się w dokument, a jego dłonie drżały gwałtownie w stalowych kajdankach. „Tego… tego nie było w pierwotnym szkicu…”
„To było na osiemnastej stronie ostatecznego zbioru opisów egzekucji” – odpowiedziałem cicho.
Upadł, kompletnie zdruzgotany. Nie był już wytwornym, aroganckim dyrektorem. Po prostu przestępcą, który mierzy się z rzeczywistością własnych wyborów. Evelyn została wyprowadzona krzycząc, przeklinając Clarę, Marcusa i funkcjonariuszy, podczas gdy Arthur Vance wyszedł w całkowitym, pokonanym milczeniu.
Marcus odwrócił się, żeby spojrzeć na mnie ostatni raz, zanim został odprowadzony przez podwójne drzwi. „Naprawdę cię kochałem, Danielle”.
Poczułem ukłucie smutku, nie z powodu mężczyzny stojącego w kajdankach, ale z powodu iluzji, którą kiedyś pielęgnowałem. „Kochanie kogoś nie oznacza, że próbujesz uczynić go swoją własnością, Marcusie”.
Zniknął za drzwiami.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
