Wszyscy znali mnie jako dziewczynę w hidżabie, która była dziewicą — ale kiedy mój przyszły mąż powiedział: „Podnieś welon”, wiedziałam, że moje sekretne życie zaraz wyjdzie na jaw…

Wszyscy znali mnie jako dziewczynę w hidżabie, która była dziewicą — ale kiedy mój przyszły mąż powiedział: „Podnieś welon”, wiedziałam, że moje sekretne życie zaraz wyjdzie na jaw…

Layla Al-Masri miała dwadzieścia sześć lat i wszyscy, którzy ją znali, wierzyli w to samo.

Była skromna.

Cicha.

Religijna.

Zawsze zakryta.

A przede wszystkim wszyscy byli przekonani, że nadal jest dziewicą i zachowuje się dla mężczyzny, którego pewnego dnia poślubi.

Jej matka, Samira, z dumą mówiła krewnym:

— Moja Layla nigdy nawet nie była z mężczyzną.

Nikt w to nie wątpił.

Ale nikt nie znał prawdziwej Layli.

Bo nocami Layla czasem stawała się kimś zupełnie innym.

Czekała, aż w domu zapanuje cisza, wymykała się na zewnątrz i przebierała w samochodzie.

Zdejmowała hidżab.

Jej długie, ciemne włosy opadały na ramiona.

Skromne ubrania zastępowała krótszymi sukienkami, odważnymi dekoltami, szpilkami, makijażem i perfumami.

Używała innego imienia.

Nour.

Nour uwielbiała uwagę.

Nour uwielbiała flirtować.

A pod spokojną Laylą, którą znali wszyscy, kryła się kobieta pełna pasji, którą przez lata tłumiła.

Co najważniejsze, sekret, w który nikt nie byłby w stanie uwierzyć, był prawdziwy:

Layla nie była dziewicą.

Nikt o tym nie wiedział, ponieważ mężczyźni, którzy poznawali Nour, nigdy nie znali Layli.

Aż pewnej nocy poznała mężczyznę, który przedstawił się jako Amir.

Był starszy, pewny siebie, elegancki i zadziwiająco spokojny.

Od razu poczuli do siebie silne przyciąganie.

Rozmowa szybko stała się osobista.

Spojrzenia trwały coraz dłużej.

Napięcie między nimi stało się niemożliwe do zignorowania.

Spędzili razem czas aż do rana.

Przed świtem Layla wyszła, nie mówiąc mu nic o swoim prawdziwym życiu.

W samochodzie Nour zniknęła ponownie.

Layla zmyła makijaż.

Włosy ukryła pod hidżabem.

Odważne ubrania wróciły do schowanej torby.

A Layla wróciła do domu, wyglądając dokładnie jak skromna córka, którą wszyscy znali.

Ale jej matka czekała na nią z ekscytującą wiadomością.

— Dziś wieczorem przyjdzie do nas pewna rodzina, żeby cię poznać.

Layla zmarszczyła brwi.

— Po co?

Samira się uśmiechnęła.

— W sprawie małżeństwa.

Mężczyzna był bogaty, odnosił sukcesy i pochodził z szanowanej rodziny.

Nazywał się Zayd Al-Haddad.

Layla chciała odmówić, ale jej matka ścisnęła jej dłonie.

— Specjalnie pytali o ciebie. Wiedzą, że jesteś skromna. Wiedzą, że nigdy nie widywano cię z mężczyznami.

Potem uśmiechnęła się z dumą.

— Wiedzą, że zachowałaś się dla małżeństwa.

Layli zrobiło się niedobrze.

Dziewica.

To jedno słowo mogło zniszczyć wszystko, gdyby prawda kiedykolwiek wyszła na jaw.

Tego wieczoru Layla ubrała się bardzo starannie.

Długa, zakrywająca ciało suknia.

Hidżab.

Jej twarz skrywał delikatny welon.

Kiedy zeszła na dół, rodzina Zayda już czekała.

Przy oknie stał mężczyzna odwrócony do niej plecami.

— Zayd — powiedział ktoś. — To jest Layla.

Odwrócił się.

Layla prawie przestała oddychać.

To był Amir.

Mężczyzna, z którym spędziła poprzednią noc.

Tylko że Amir nie był jego prawdziwym imieniem.

To był Zayd.

Jej przyszły mąż.

Ale Zayd patrzył na nią uprzejmie.

Bez cienia rozpoznania.

Layla nagle zrozumiała dlaczego.

Jej twarz nadal była zakryta.

Nie wie.

Jeśli nie odsłonię twarzy, nie rozpozna mnie.

Usiedli.

Matka Zayda się uśmiechnęła.

— Chcieliśmy dla naszego syna skromnej dziewczyny, która zachowała się dla małżeństwa.

Samira natychmiast odpowiedziała:

— Nie musicie się martwić o Laylę. Nigdy nie miała żadnego mężczyzny w swoim życiu.

A potem, z widoczną dumą, dodała:

— Moja córka nadal jest dziewicą.

Layla poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy.

Zaledwie kilka godzin wcześniej mężczyzna siedzący naprzeciwko niej znał zupełnie inną wersję jej osoby.

A teraz jej matka z dumą nazywała ją dziewicą właśnie przed nim.

Wtedy matka Zayda się uśmiechnęła.