Drugi utwór pochodził od Luisa Moreno, starego przyjaciela Eliasa, który zajmował się budownictwem.
John znalazł go w Murphy’s Bar w środę wieczorem, gdy oglądał mecz baseballowy, który najwyraźniej go nie interesował.
„Czy Elias kiedykolwiek wspominał o Jean?” – zapytał John.
Luis wpatrywał się w swoje piwo.
„Kochał ją” – powiedział. „Ale nie był ślepy”.
Opowiedział Johnowi o piciu Jean, nocnych zniknięciach, czasach, gdy Elias przyprowadzał Lucy na miejsca pracy, ponieważ Jean zniknęła, a nie można było znaleźć dla niej opiekunki.
Następnie Luis wspomniał o zasiłkach dla osób pozostających przy życiu.
„Elias załatwił formalności, żeby pieniądze były na opiekę nad Lucy” – powiedział Luis. „Studia, jedzenie, ubrania. Wszystko”.
„Masz dowód?”
Luis skinął głową.
„Elias trzymał kopie w swojej skrzynce z narzędziami. Nadal je mam.”
W garażu Luisa otworzyli wielką czerwoną skrzynkę z narzędziami Craftsman, jakby otwierali kapsułę czasu.
Na dole znajdowała się teczka manilowa.
Dokumenty ubezpieczeniowe.
Rejestry świadczeń.
Podpis Jean na oświadczeniu, w którym wyraziła zgodę na przeznaczenie miesięcznych płatności na opiekę i edukację Lucy.
1847 dolarów miesięcznie od śmierci Eliasa.
Pieniądze, które powinny wyżywić Lucy.
Pieniądze, które zamiast tego ubrały Jean.
John skopiował wszystko.
Jednak najsilniejszy dowód pochodził od samej Lucy.
Podczas nadzorowanej wizyty w biurze opieki nad dziećmi pracownik socjalny wyszedł, aby odebrać rozmowę telefoniczną.
Lucy spojrzała w stronę otwartych drzwi, po czym drżącymi palcami sięgnęła do kieszeni.
„Wujku Johnie” – wyszeptała. „Muszę ci coś powiedzieć”.
Podała mu złożony rysunek kredką.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
