Nie na ratunek.
Do wykonania.
Część 2
„Clara?” zapytała Elaine Voss, moja główna prawniczka, odbierając telefon po pierwszym sygnale.
„Aktywuj protokół zimowy” – powiedziałem. „Zamknięcie domu, narażenie dziecka na niebezpieczeństwo, ochrona mienia, kontrola oszustw kierownictwa. Pełna dokumentacja”.
Elaine zamilkła na pół sekundy. To było wszystko, czego potrzebowała. „Daniel?”
„I Marjorie. Wyślij ochronę, policję i doktora Patela po bliźniaki. Powiadom też zarząd”.
W domu śmiech rozbrzmiewał przez ściany. Daniel i jego matka świętowali. Widziałam ich cienie przesuwające się na tle okien jadalni, wznoszące kielichy pod żyrandolem, który sprowadziłam z Mediolanu.
Mój syn zaskomlał. Maleńka piąstka mojej córki otworzyła się na moim obojczyku.
W ciągu ośmiu minut czarne SUV-y podjechały pod krawężnik. Wysiadło z nich dwóch ochroniarzy, a za nimi pielęgniarka pediatryczna z podgrzewanymi kocami. Potem pojawiła się policja, malując śnieg światłami na czerwono i niebiesko.
Daniel otworzył drzwi z drinkiem w ręku. „Co to, do cholery, jest?”
Marjorie pojawiła się za nim. „Zadzwoniła na policję? Ta mała, zdesperowana…”
„Pani Harrow” – przerwał jej jeden z funkcjonariuszy – „otrzymaliśmy zgłoszenie, że dwójka noworodków została wyrzucona na zewnątrz w mroźną pogodę”.
Daniel wskazał na mnie. „Ona jest histeryczna. Poporodowe bzdury”.
Prawie się uśmiechnąłem. To był jego pierwszy błąd w obecności świadków.
Elaine wysiadła z pierwszego SUV-a w czarnym płaszczu, niosąc skórzaną teczkę. „Panie Harrow, powinien pan przestać mówić”.
Zamrugał. „Kim jesteś?”
„Prawnik Clary Vale”.
Marjorie zaśmiała się ostro. „Adwokat? Za jakie pieniądze?”
Elaine otworzyła teczkę. „Za pieniądze z Vale Meridian Group”.
Napój Daniela zamarzł w połowie drogi do ust.
Znał tę nazwę. Wszyscy w jego branży ją znali. Vale Meridian było właścicielem luksusowych nieruchomości, firm technologicznych, domów projektowych, firm logistycznych i grupy produkcyjnej, w której Daniel był wiceprezesem. Osiem miliardów aktywów. Bezlitosne przejęcia. Niewidzialny prezes.
Ja.
Delikatnie przesunęłam bliźniaki i spojrzałam na męża. „Zawsze mówiłeś, że twój prezes to potwór”.
Jego twarz zbladła. „Nie.”
“Tak.”
Uśmiech Marjorie drgnął. „To niemożliwe. Ona robi tapety do pokoju dziecięcego”.
„Zaprojektowałam jedną kolekcję pod panieńskim nazwiskiem” – powiedziałam. „To mnie bawiło”.
Elaine przekazała funkcjonariuszom dokumenty. „Dom należy do North Lantern Holdings, a jedynym beneficjentem jest Clara Vale. Pojazdy w garażu są objęte tym samym zarządem powierniczym. Umowa o pracę pana Harrowa zawiera klauzulę moralności, klauzulę o ujawnieniu informacji finansowych oraz klauzulę antynepotyzmu i oszustw”.
Daniel wyszedł na werandę. „Clara, nie dramatyzuj”.
To był jego drugi błąd – uznał, że mój spokój to tylko wahanie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
