Wyrzucili moje walizki na podwórko i powiedzieli, że już mnie nie potrzebują. Zanim dowiedzieli się, co tak naprawdę chroniłem, moja siostra błagała mnie, żebym nie otwierał ostatniej koperty.

„Co to jest?”

Brooke zerwała się na równe nogi.

„Wychodzę.”

Tata zagrodził jej drogę.

“NIE.”

Evan spuścił głowę.

Nathan kontynuował.

„Transakcja nigdy nie została sfinalizowana, ponieważ pożyczkodawca znalazł nieprawidłowości w strukturze własnościowej”.

Spojrzałem prosto na Brooke.

„Podrobiłeś mój podpis?”

Nic nie powiedziała.

Mama szepnęła: „Brooke…”

„To nie było tak!”

Jej głos się załamał.

„Miałem jej to powiedzieć.”

„Powiedz mi co?”

Spojrzała na Evana.

Odmówił spojrzenia jej w oczy.

Potem pękła.

„Potrzebowaliśmy pieniędzy!”

„Po co?”

„Inwestycja”.

Tata wpatrywał się w nią.

„Jaka inwestycja?”

Brooke zaczęła płakać.

„Evan miał okazję”.

Evan w końcu przemówił.

„To nie był mój pomysł.”

Brooke obróciła się w jego stronę.

„Mówiłeś, że to gwarantowane!”

Wyraz twarzy Nathana się wyostrzył.

„Przez kogo gwarantowane?”

Nikt nie odpowiedział.

Spojrzałem na Evana.

Wyglądał na przerażonego.

Nathan wyciągnął kolejną kartkę z pakietu.

Przelewy bankowe.

Trzy z nich.

Łącznie **286 000$.**

Moi rodzice zdumieli się.

Tata wstał.

„Skąd wzięły się te pieniądze?”

Brooke otarła twarz.

„Moje konto”.

„Nie masz takich pieniędzy” – powiedział tata.

Nathan spojrzał na mnie.

I nagle zrozumiałem, dlaczego wydawał się niespokojny, gdy przybyłem.

Pieniądze nie pochodziły od Brooke.