Wtedy wpadł mi do głowy pewien pomysł. Był szalony, ale wydawał się idealnym rozwiązaniem wszystkich moich problemów.
„Przepraszam” – powiedziałem do mężczyzny. „To może zabrzmieć szalenie, ale, hm, czy chciałby pan wziąć ślub?”
Oczy mężczyzny rozszerzyły się ze zdumienia. „Przepraszam, co?”
„Słuchaj, wiem, że to dziwne, ale posłuchaj mnie” – powiedziałam, biorąc głęboki oddech. „Muszę jak najszybciej wziąć ślub. To byłoby małżeństwo z rozsądku. Zapewniłabym ci mieszkanie, czyste ubrania, jedzenie i trochę pieniędzy. W zamian musiałbyś udawać mojego męża. Co ty na to?”
Wpatrywał się we mnie przez coś, co wydawało się wiecznością. Byłem pewien, że myślał, że żartuję.
„Pani, czy pani mówi serio?” zapytał.
„Całkowicie” – zapewniłam go. „A tak przy okazji, jestem Miley”.
„Stan” – odpowiedział, wciąż zmieszany. „I serio proponujesz wyjść za mąż za bezdomnego, którego właśnie poznałaś?”
Skinąłem głową.
„Wiem, że to brzmi szalenie, ale obiecuję, że nie jestem seryjnym mordercą ani nikim innym. Tylko zdesperowaną kobietą z wścibskimi rodzicami”.
„Cóż, Miley, muszę przyznać, że to najdziwniejsza rzecz, jaka mi się kiedykolwiek przydarzyła”.
„Czyli tak?” zapytałem.
Patrzył na mnie przez dłuższą chwilę i znów dostrzegłam ten błysk w jego oczach. „Wiesz co? Czemu nie, do cholery. Masz umowę, przyszła żono”.
I tak oto moje życie potoczyło się tak, jak sobie tego nie wyobrażałam.
Zabierałam Stana na zakupy po nowe ubrania, oddałam go do salonu fryzjerskiego i byłam mile zaskoczona, gdy odkryłam, że pod całym tym brudem kryje się całkiem przystojny mężczyzna.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
