Trzy dni później przedstawiłam go moim rodzicom jako mojego sekretnego narzeczonego. Powiedzieć, że byli zszokowani, to mało powiedziane.
„Miley!” wykrzyknęła moja mama. „Czemu nam nie powiedziałaś?”
„Och, wiesz, chciałam się upewnić, że to poważna sprawa, zanim cokolwiek powiem” – skłamałam. „Ale Stan i ja jesteśmy tacy zakochani, prawda, kochanie?”
Stan, trzeba mu przyznać, zagrał znakomicie. Oczarował moich rodziców zmyślonymi historiami o naszym burzliwym romansie.
Miesiąc później wzięliśmy ślub.
Zadbałam o solidną intercyzę, na wypadek gdyby mój mały plan się nie powiódł. Ale ku mojemu zaskoczeniu, życie ze Stanem wcale nie było takie złe.
Był zabawny, inteligentny i zawsze gotowy do pomocy w domu. Zaprzyjaźniliśmy się bez trudu, niczym współlokatorzy, którzy od czasu do czasu musieli udawać szaleńczo zakochanych.
Jednak była jedna rzecz, która nie dawała mi spokoju.
Za każdym razem, gdy pytałem Stana o jego przeszłość, o to, jak trafił na ulicę, zamykał się w sobie. Jego oczy się zasłaniały i szybko zmieniał temat. To była zagadka, która mnie jednocześnie intrygowała i frustrowała.
A potem nadszedł dzień, który zmienił wszystko.
To był zwyczajny dzień, kiedy wracałem z pracy. Gdy wszedłem do domu, moją uwagę przykuł szlak płatków róż. Zaprowadził mnie do salonu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
