„Nie mam prawa odpowiadać na to pytanie. Zostałem poinstruowany, żeby przekazać je panu w formie zamkniętej”.
Natalia cicho się zaśmiała.
– Jak wzruszające. Tata zawsze uwielbiał organizować przedstawienia.
Prawnik nawet nie odwrócił głowy.
— Natalio Andreevno, proszę powstrzymać się od komentarzy.
— Właśnie powiedziałem…
– Twój ojciec też to przewidział.
Zamilkła.
Pan Sokołow zwrócił się do mnie.
– Upewnił się, że dostałeś dokładnie to, na co zasługiwałeś.
Słowa te brzmiały niemal tak samo, jak w dniu mojego ślubu.
„Dostanie dokładnie to, na co zasługuje”.
Położyłem dłoń na drewnianej pokrywie.
I nagle poczułem strach.
Nie jest to rodzaj strachu, który pojawia się, gdy spodziewasz się nieprzyjemnej rozmowy lub boisz się utraty pieniędzy.
To było inne uczucie.
Wydawało mi się, że Andriej zostawił w pudełku coś więcej niż tylko prezent.
Być może list.
Być może to wyjaśnia, dlaczego wybrał właśnie mnie.
A może wyznanie, którego nigdy nie odważył się złożyć za życia.
Przysunąłem pudełko bliżej siebie.
— Czy mogę to teraz otworzyć?
„Oczywiście” – odpowiedział prawnik. „To twoja sprawa”.
Natalia odchyliła się na krześle.
– No to zobaczmy co tata postanowił dać swojej młodej żonie.
Nie odpowiedziałem.
Moje palce lekko drżały, gdy odpinałam metalowe zapięcie.
Pokrywa podniosła się z cichym skrzypnięciem.
W środku znajdowała się gruba, kremowa koperta, mały notes w skórzanej oprawie i stary srebrny klucz.
Najpierw wziąłem kopertę.
Moje imię było napisane na przodzie.
Pismo Andrieja.
Rozpoznałbym go wśród tysiąca innych.
Pod kopertą znajdowało się zdjęcie.
Na zdjęciu Andriej stał obok młodej kobiety nad morzem. Wyglądał na jakieś czterdzieści pięć lat, a kobieta, obejmując go ramieniem, uśmiechała się do obiektywu.
To była jego pierwsza żona.
Ostrożnie odłożyłem zdjęcie i otworzyłem list.
“Elena.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
