CZĘŚĆ 2
Adrian stawał się jeszcze okrutniejszy, gdy spokój nie potrafił mnie przestraszyć.
Przez kolejne trzy tygodnie celebrował swoje zwycięstwo jak człowiek już ukoronowany. Przeniósł Vanessę do penthouse’u. Publikował zdjęcia szampana, diamentów i zachodów słońca. Jego matka, Evelyn Voss, dzwoniła do mnie z prywatnych numerów tylko po to, by szepnąć: „Mężczyzna taki jak Adrian nie był stworzony do wychowywania powolnego dziecka”.
Nagrałem każde słowo.
Vanessa była gorsza, bo truciznę ubrała w litość. Wysłała Ethanowi zabawki edukacyjne dla maluchów, każde pudełko przewiązane białą wstążką. W jednej z notatek napisano: „Może ten poziom będzie dla niego lepszy”.
Ethan ustawił pudełka w korytarzu, długo się im przyglądał, a potem zapytał: „Mamo, dlaczego ona pisze, jakby była leworęczna, a miga prawą ręką?”
Zamarłem.
„Co masz na myśli, kochanie?”
„Nacisk jest zły” – powiedział. „Litery pochylają się w przeciwnym kierunku. Jak wtedy, gdy ktoś kopiuje podpis innej osoby”.
Tej nocy wyciągnąłem wszystkie dokumenty, które Vanessa przesłała za pośrednictwem zespołu prawnego Adriana: oświadczenia pod przysięgą, deklaracje majątkowe, zmiany w umowach powierniczych, jedno poświadczone notarialnie oświadczenie, w którym stwierdzała, że nie ma żadnych interesów finansowych w Voss Meridian.
Ethan siedział obok mnie w piżamie z dinozaurami i w milczeniu budował wieżę ze spinaczy.
W trzecim dokumencie to zobaczyłem.
Podpis należał do Vanessy, ale siła nacisku pióra, przerwy między kreskami i odstępy między literami pasowały do kogoś innego: Evelyn Voss.
Matka Adriana podrabiała nazwisko Vanessy, żeby przenieść aktywa do firm-fisz przed rozwodem, sprawiając wrażenie, że Adrian posiadał mniej niż w rzeczywistości. Nie chcieli mnie tylko zastąpić. Próbowali ogołocić firmę, zanim moje prawa akcjonariusza zostaną aktywowane.
Wybrali niewłaściwą żonę.
Dwa dni przed rozprawą Adrian przyszedł do mojego tymczasowego mieszkania z Vanessą pod rękę i fotografami czekającymi za windą niczym sępy.
Podsunął wyższą ofertę. „Trzysta milionów. Ostatnia szansa”.
Zerknąłem na kartkę. „Podwyższasz ratę, bo się boisz”.
Zaśmiał się za głośno. „Zwiększam to, bo chcę, żebyś odszedł, zanim urodzi się mój syn”.
Korytarz się przechylił.
Vanessa położyła jedną rękę na brzuchu i uśmiechnęła się.
Ethan wyszedł za mnie. „Twoje dziecko?”
Adrian spojrzał na niego z obrzydzeniem. „Tak. Mój prawdziwy syn”.
Ethan mrugnął. „Ale grupa krwi na jej szpitalnej bransoletce na zdjęciu to AB minus. Twoja to 0 plus. Nie możesz mieć z nią dziecka AB, jeśli mówi prawdę o swojej grupie krwi”.
Vanessa zbladła.
Usta Adriana otworzyły się i zamknęły.
Spojrzałem na syna, potem na kobietę, która wyśmiewała go, że jest powolny.
W ciągu dziesięciu sekund zauważył to, czego prawnicy Adriana nie zauważyli przez miesiące.
Tej nocy mój adwokat złożył wnioski o pilne zamrożenie aktywów, audyt śledczy, wezwanie do wydania dokumentacji medycznej i sankcje za oszustwo. Wysłałem też jedną zapieczętowaną kopertę do sekretarza sędziego.
W środku było wszystko.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
