„Sophie, jesteś najodważniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek spotkałam. Za każdym razem, gdy uśmiechałaś się przez ukłucie igłą, uczyłaś mnie, jak być silniejszą”.
Oczy Sophie rozszerzyły się.
„To pielęgniarka Marcy!”
Wyciągnąłem kolejną kopertę.
„Sophie, twój uśmiech rozjaśniał każdy dzień w mojej klasie. Przypomniałaś nam wszystkim, że dobroć to najwspanialszy rodzaj odwagi”.
„Nauczyłeś mnie, jak być silniejszym.”
„To od mojej nauczycielki, pani Lucy!” Sophie uśmiechnęła się szeroko.
Inny był od naszego sąsiada mieszkającego po drugiej stronie korytarza.
„Dziękuję za każdy rysunek, który wsunąłeś pod moje drzwi. Będę pielęgnować każdy z nich.”
A potem jeszcze jeden.
„Do mojego ulubionego małego klienta” – napisała szpitalna woźna. „Te lizaki, które ci dałam, tak naprawdę nigdy nie miały cię pocieszyć. Miały być podziękowaniem za to, że mnie pocieszyłaś”.
Było ich jeszcze dziesiątki.
„Mieli ci podziękować za to, że mnie pocieszyłeś.”
„Jest ich tak wiele” – wyszeptałem.
Przejrzałem resztę kopert.
Naliczyłem około trzydziestu listów do Sophie.
Na samym dnie pudełka znalazłem jedną kopertę, która różniła się od pozostałych.
Tata napisał na nim moje imię.
Otworzyłem ją drżącymi palcami.
Znalazłem jedną kopertę, która różniła się od pozostałych.
Moja droga dziewczyno,
Jeśli to czytasz, nie dotarłem z tobą nad ocean. Przepraszam, że nie powiedziałem ci, że jestem chory, ale nie mogłem ci tego zrobić, zwłaszcza że tak ciężko jest z Sophie.
Nie mogłem też zostawić cię z myślą, że jesteś sam.
Dlatego poprosiłam wszystkich, którzy kochali naszą Sophie, aby napisali do niej list, w którym opowiedzą, co czyni ją tak wyjątkową.
Nie mogłem zostawić cię z myślą, że jesteś sam.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
