„Nie. Nie mylisz się”. Zrobił pauzę, dobierając słowa. „Ale jest coś w tej podróży, czego nie wiesz. Poproszono mnie, żebym osobiście ci to przekazał, kiedy twoja córka zobaczy ocean”.
Odsunęłam się i pozwoliłam mu wejść.
Sophie usiadła na łóżku.
Przechyliła głowę i spojrzała na pudełko.
„Ale jest coś w tej podróży, o czym nie wiesz.”
„Kto o to poprosił?” – zapytałem.
Kierownik hotelu ostrożnie położył pudełko na niskim stoliku przy oknie.
„Od pewnego dżentelmena, który niedawno do nas zadzwonił. Sam wysłał paczkę, dołączając bardzo szczegółowe instrukcje na piśmie, kiedy ją odebrać.”
Serce waliło mi w uszach.
„Co dokładnie ci powiedział?”
Serce waliło mi w uszach.
Kierownik hotelu odchrząknął.
„Powiedział mi, że jego wnuczka musi zobaczyć ocean i że kiedy tu przyjedziesz, mam to przynieść do twojego pokoju. Ale nalegał, żeby najpierw panna Sophie zobaczyła ocean.”
Wpatrywałem się w pudełko.
„Tato…” – wyszeptałem. „Co zrobiłeś?”
Sophie uklękła na łóżku.
„Dziadek nam coś przysłał?”
Nalegał, żeby panna Sophie najpierw zobaczyła ocean.
Kierownik hotelu uśmiechnął się do niej czule.
„Wysłał ci mnóstwo różnych rzeczy.”
Przysunąłem pudełko bliżej.
Było wykonane z polerowanego, ciemnego drewna, wyglądało na cięższe od pudełka na buty i było przewiązane ozdobną wstążką.
„Nie rozumiem” – powiedziałem. „Cały czas snuł plany. On… wiedział, że nie da rady tu z nami dotrzeć”.
Uświadomienie sobie tego faktu nastąpiło jak uderzenie pociągu.
Przysunąłem pudełko bliżej.
Przypomniał mi się stanowczy ton taty, gdy nalegał, żeby zapłacić za tę podróż.
Lekarze stwierdzili, że przyczyną zgonu był zawał serca.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
