Czy wiedział, że jego serce odmawiało posłuszeństwa?
Czy on naprawdę ukrywałby przede mną coś takiego?
Odpowiedź miałam tuż przede mną, przewiązaną wstążką.
Przyłożyłem dłoń do ust.
Czy on naprawdę ukrywałby przede mną coś takiego?
Kierownik hotelu cofnął się w stronę drzwi.
„Zostawię was samych. Pani ojciec wydawał się dobrym człowiekiem, proszę pani. Musiał was oboje bardzo kochać.”
„Dziękuję” – wydusiłem.
Wyszedł sam.
Drzwi zamknęły się z kliknięciem.
„Musiał was oboje bardzo kochać.”
W pokoju zapadła cisza, zakłócana jedynie odległym szumem morza za oknem.
„Czy mogę to otworzyć?” – wyszeptała Sophie.
Skinęłam głową, nie mogąc zaufać swojemu głosowi.
Sophie zsunęła się z łóżka i podeszła boso.
Jej małe palce musnęły wstążkę, a potem ją cofnęły.
„Mamo, tu jest kartka.”
„Czy mogę to otworzyć?”
Pokazała mi etykietę przyczepioną do wstążki.
Tata napisał tam prostą wiadomość:
Dla moich dziewczynek
Obrysowywałem litery kciukiem.
Tusz lekko krwawił w miejscu, gdzie zapewne drżała mu ręka.
„Mamo” – powiedziała cicho Sophie – „trzęsą ci się ręce”.
Dla moich dziewczynek
„Wiem, kochanie.”
„W porządku”. Położyła swoją dłoń na mojej, tak jak ja setki razy kładłem swoją na jej dłoniach w szpitalnych łóżkach. „Dziadek nie jest straszny”.
Z mojego gardła wydobył się dźwięk, który był w połowie śmiechem, a w połowie czymś jeszcze.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
