Zabrałem 76-letnią sąsiadkę do siebie i przez trzy tygodnie się nią opiekowałem. Jej rodzina, która nie odwiedzała jej od pięciu lat, oskarżyła mnie o próbę przejęcia jej domu.

Zapukałem ponownie.

— Susan?

W końcu otworzyła drzwi i ledwo ją rozpoznałem. Szlafrok wisiał na wychudzonych ramionach, a twarz była blada.

— Chyba wyglądam okropnie — próbowała zażartować.

— Wyglądasz na chorą.

Kolejne dni minęły nam na wizytach u lekarzy, kupowaniu lekarstw i robieniu zakupów.

— Czy ktoś może z tobą zamieszkać? — zapytałem.

Susan spojrzała przez okno.

— Są zajęci.

— Nie poradzisz sobie sama.

— Nie jestem sama.