Rok wcześniej zapytałaby, kiedy wrócę do domu.
Zmieniło się tylko kilka słów.
Różnica wydawała się ogromna.
“Ja jestem.”
„Cieszę się.”
Pożegnaliśmy się.
Następnego dnia kolacja wigilijna była skromna.
Monika i Laya.
Kilku bliskich przyjaciół.
Leah przyszła później, spędziwszy część wakacji z mamą i tatą.
Ktoś inny zorganizował kolację.
Ktoś inny kupił lód.
Miałem dokładnie jedną odpowiedzialność.
Deser.
To mnie rozśmieszyło.
Wróciłem do tego samego sklepu spożywczego.
Ta sama alejka z piekarnią.
Przez chwilę stałem między ciastem czekoladowym a szarlotką.
Wszystko wróciło.
Światła fluorescencyjne.
Pudełko na ciasto wbija mi się w kciuk.
Milczenie mamy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
