Ponownie poprawił kołnierzyk, stukając palcami o szyję. „I widzę, co masz na sobie. Naprawdę myślałaś, że nic nie powiem?”
„Miałam nadzieję, że powiesz, że wyglądam ładnie” – powiedziałam, patrząc na swoje dłonie.
„Nie będę cię okłamywał tylko po to, żebyś poczuła się lepiej” – powiedział. „Ta zieleń jest zdecydowanie za jaskrawa. Sprawia, że twoja skóra wygląda blado, a cięcie jest za niskie”.
„Sprzedawczyni powiedziała, że mi pasuje” – wymamrotałem łamiącym się głosem.
„Oczywiście, że tak” – warknął. „Chciała twoich stu czterdziestu dolarów. Nie musi wchodzić z tobą do szanowanej restauracji”.
Puścił kierownicę i pozwolił dłoniom opaść na kolana, a jego kostki pobielały w słabym świetle kabiny. Wpatrywał się w zielony jedwab, który zbierał się wokół mojej talii, a jego usta wykrzywiły się w cienką, wąską linię.
„Naprawdę to nosiłaś” – powiedział.
„Rozmawialiśmy o tym w domu, Damon. Dzieciaki czekają w środku.”
„Czekają na swoją matkę” – powiedział. „Nie na cokolwiek to jest”.
Przesunęłam dłońmi po udach, próbując rozprostować jedwab. Tkanina była chłodna i cienka pod moimi dłońmi, co stanowiło ostry kontrast z ciężkimi zimowymi płaszczami, które zazwyczaj nosiliśmy w połowie października.
„To tylko sukienka na moje urodziny” – powiedziałam cicho. „Chciałam ładnie wyglądać”.
Sięgnął po kluczyki w stacyjce, wciąż trzymając kciuk przyciśnięty do metalowej obudowy breloka. Nie przekręcił ich, ale groźba w tym geście pozostała wyraźna.
„Miłość to jedno” – powiedział, patrząc prosto przez szklane drzwi The Gilded Lantern. „To aż prosi się o uwagę”.
„Jake i Lily spędzili tygodnie planując to” – powiedziałem, opierając dłoń na plastikowej klamce. „Zaoszczędzili własne pieniądze, żeby zapłacić za ten stolik”.
„Wtedy będą mogli się tym cieszyć razem z tobą” – powiedział. „Wejdź. Ja tu poczekam”.
„Damon, proszę. Nie możesz zostać w samochodzie.”
Wydał z siebie krótki, suchy śmiech, który nie dotarł do jego oczu.
„Nie wejdę tam obok ciebie i nie będę wyglądał jak jakiś desperacki żart” – powiedział.
Zaparło mi dech w piersiach, ale zmusiłem się, by nacisnąć klamkę.
„Wchodzę do środka” – powiedziałem, naciskając plastikową zasuwkę.
Zimne, jesienne powietrze natychmiast uderzyło mnie w twarz, niosąc zapach wilgotnej ziemi i dymu z pobliskich domów. Damon z głośnym kliknięciem odpiął pas bezpieczeństwa i otworzył drzwi, wysiadając na żwirowym podjeździe.
Nie podszedł do mojej strony samochodu, żeby mi pomóc. Stał przy otwartych drzwiach, jego siwe włosy powiewały na wietrze, a on wpatrywał się gniewnie w dach sedana.
„Spójrz na siebie, Eleno” – powiedział, a jego głos wzniósł się ponad odgłos przejeżdżającego SUV-a na Main Street.
„Proszę cię, Damonie, mów ciszej” – wyszeptałam, wchodząc na betonowy krawężnik.
Wiatr smagał rąbek mojej sukienki, otulając szmaragdowy jedwab ciasno wokół kolan. Otuliłam się szczelniej płaszczem, ale przód pozostał rozpięty, odsłaniając tkaninę.
„Wyglądasz, jakbyś próbowała coś światu udowodnić” – powiedział, z obrzydzeniem wodząc wzrokiem po jasnej tkaninie. „Jakbyś chciała, żeby wszyscy faceci się na ciebie gapili”.
„To nieprawda” – powiedziałam, czując ucisk w piersi. „Chciałam po prostu założyć coś, w czym znów poczułabym się sobą. Nie tylko kobietą, która sprząta kuchnię i składa pranie”.
Zrobił krok w moją stronę, jego twarz była na tyle blisko, że mogłam poczuć zapach mięty pieprzowej w jego oddechu.
„Masz pięćdziesiąt lat, Eleno. Ludzie w naszym wieku nie muszą być widziani. Muszą być dostojni.”
„I uważasz, że to jest niegodne?”
„Myślę, że to desperacka próba zatrzymania czegoś, co straciłeś dwadzieścia lat temu” – powiedział, a jego głos zniżył się do szorstkiego szeptu.
„Wszyscy w tej jadalni będą się zastanawiać, co próbujesz udowodnić” – powiedział, podchodząc do mnie wąskim chodnikiem. „W twoim wieku nosić coś tak jaskrawego. To żenujące”.
Dwie osoby siedzące przy małym stoliku na ogrodzonym patio restauracji odwróciły głowy w naszą stronę. Nie rozpoznałem ich, ale starsza kobieta poprawiła okulary do czytania, żeby lepiej widzieć nas, stojących przy niskim żywopłocie z bukszpanu.
„Dziś zaczynam pięćdziesiąty pierwszy rok” – powiedziałem, trzymając ręce wzdłuż ciała. „Chciałem założyć coś innego niż czarne czy granatowe”.
„Nie chodzi o kolor” – powiedział Damon, lustrując moją twarz wzrokiem, szukając znajomego zapadnięcia podbródka, który zazwyczaj sygnalizował moją kapitulację. „Chodzi o to, że myślisz, że możesz się zmienić tylko dzięki liczbie w kalendarzu”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
