Tammy, najbliższa przyjaciółka Andrei, ostatnio często się pojawia.
Podeszła prosto do mojej żony, pochyliła się i usłyszałem kilka słów, które wymienili.
“Czy dzisiaj nadal jest ten dzień?”
Andrea ani na chwilę nie straciła przytomności. Uśmiechnęła się do przechodzącej mamy, po czym sięgnęła do tylnej kieszeni. Zobaczyłem, jak cienka koperta jednym płynnym ruchem zsunęła się z jej dłoni do torby Tammy. Moja żona skinęła lekko głową. Tammy ścisnęła jej ramię i odsunęła się.
Tammy weszła przez boczną furtkę.
Mrugnęłam.
Tylko czek, powtarzałam sobie. Wspólna opiekunka. Grupowy prezent dla jednej z nauczycielek. Coś, co mamy wręczają sobie na przyjęciach bez wielkiego rozgłosu. Mimo to coś szarpało mnie w głębi umysłu, ciche jak luźna nitka.
„Martin, wszystko w porządku?” zapytał mój brat Tom, szturchając mnie w ramię.
„Tak” – powiedziałem. „Po prostu planuję”.
“Co knujesz?”
“Zobaczysz.”
Coś szarpnęło mnie w głębi umysłu.
Patrzyłam, jak Debby kręci się pośrodku trawy, z wyciągniętymi rękami, śmiejąc się z niczego. Znów poczułam się pełna. Cokolwiek to była za koperta, nie było częścią dnia. Ten dzień był poświęcony mojej córce.
Spojrzałem na zegarek. Zbliżała się pora na tort.
„Idę coś zjeść w środku” – powiedziałem Tomowi. „Osłaniaj mnie”.
“Przed czym cię osłonić?”
„Od pięciolatków”.
To nie była część dnia.
***
Wślizgnąłem się przez tylne drzwi i korytarzem poszedłem do pokoju gościnnego.
Pokrowiec na ubrania był dokładnie tam, gdzie go zostawiłem. Rozpiąłem go powoli, cały czas śmiejąc się z siebie, i wszedłem w ogromny różowy garnitur jak dzieciak przymierzający buty taty.
Zapiąłem zamek, wsunąłem gigantyczną głowę na miejsce i spojrzałem na siebie w lustrze. Absurdalne. Idealne!
Nie miałem pojęcia, że ten kostium odmieni moje życie.
Wślizgnąłem się przez tylne drzwi.
Wewnątrz kostiumu wszystko brzmiało stłumione, jakbym znajdowała się pod wodą.
Siatkowe oczy zamieniły korytarz w rozmazaną różowo-beżową plamę, a każdy krok wydawał się cięższy, niż powinien.
Powoli ruszyłem w stronę kuchni, opierając jedno kopyto w rękawicy o ścianę.
Tort czekał na ladzie. Pięć niezapalonych świeczek, różowy lukier, twarz Peppy pośrodku. Obok leżało pudełko zapałek. Wystarczyło je zapalić, podnieść tort i iść.
Jedno kopyto w rękawicy oparte o ścianę.
Tuż przed drzwiami usłyszałem jej głos.
Andrea była w jadalni, tuż za łukiem. Tammy była z nią. Żadna z nich nie zdawała sobie sprawy, że „artystka” stojąca zaledwie kilka stóp ode mnie to ja.
Moje serce zamarło, gdy Andrea zniżyła głos i cicho powiedziała: „On nadal uważa, że nasze małżeństwo jest prawdziwe”.
Zatrzymałem się w miejscu.
Słowa te unosiły się gdzieś nade mną, jakbym nie słyszała ich nigdy w języku angielskim.
Słyszałem jej głos.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
