Zanim dotarliśmy do ołtarza, mój trzyletni wnuczek ścisnął moją dłoń i wyszeptał: „Dziadku, ona była okrutna dla mamy”. Następnie wskazał na moją przyszłą żonę i wyciągnął z małej kieszeni pendrive’a – ten, który wkrótce miał ujawnić prawdę, którą ukrywała.

„Teresa.”

Jej głos się załamał.

„Lucía pojawiła się u mnie około drugiej w nocy. Miała zraniony nadgarstek, spuchniętą wargę i bała się, że jej nie uwierzysz. Patricia poszła do swojego mieszkania.”

Ernesto zamknął oczy.

“Dlaczego?”

„Bo Lucía znalazła te pliki. I znalazła ich więcej”.

Teresa wyjaśniła, że ​​Lucía od miesięcy miała podejrzenia.

Patricia zaczęła coraz bardziej interesować się finansami Ernesta w miarę zbliżania się ślubu.

Chciała połączyć ich konta.

Wielokrotnie zadawała pytania o akt własności jego domu w San Ángel.

Jego wola.

Jego portfel inwestycyjny.

Jego firma spożywcza.

Aktywa, które zgromadził przez trzy dekady.

Więc Lucía zaczęła kopać.

To, co odkryła, było niepokojące.

Patricia, jak sama twierdziła, nigdy wcześniej nie była zamężna.

Była dwukrotnie zamężna.

Jej drugie małżeństwo, zawarte w Monterrey, zakończyło się sporem cywilnym dotyczącym ukrytych długów i oskarżeń o sfałszowane podpisy.

„Nigdy nie trafiła do więzienia” – powiedziała Teresa – „ale jej były mąż oskarżył ją o opróżnienie wspólnego konta”.

Ernesto poczuł wstyd, zanim poczuł gniew.

„A dokumenty?”

„Patricia zaczęła przygotowywać wniosek o pożyczkę, wykorzystując informacje z twojego domu. Lucía uważa, że ​​planowała nakłonić cię do podpisania dokumentów po miesiącu miodowym, kiedy już będziecie legalnie małżeństwem”.

Gdzieś po drugiej stronie korytarza hotelowego zespół mariachi zaczął grać niewłaściwą piosenkę.

Ktoś zaśmiał się niezręcznie.

Ernesto ledwo to usłyszał.

Zadzwonił do Ramóna, swojego najstarszego przyjaciela, byłego dowódcy policji śledczej i człowieka, który miał być jego świadkiem.

„Potrzebuję cię w moim pokoju. Natychmiast.”

Ramón przybył cztery minuty później.

Jedno spojrzenie na twarz Ernesta wymazało wszelkie żarty z jego wyrazu twarzy.

“Co się stało?”

Ernesto pokazał mu wideo.

Ramón patrzył bez mrugnięcia okiem.

„Nie konfrontuj się z nią sam.”

„Idę zobaczyć Lucíę.”

Wyszli z hotelu bocznym wejściem.

Kierowca Ramóna zawiózł ich do Coyoacán, a telefon Ernesta zaczął nieustannie wibrować.

Zadzwoniła Patricia.

Następnie wysłano SMS-a.