Lucía miała odpoczywać w swoim mieszkaniu w Narvarte. Teresa, młodsza siostra Ernesta, mieszkała aż w Coyoacán.
Coś było nie tak.
„Czy mama powiedziała ci coś jeszcze?”
Mateo ponownie spojrzał na Patricię.
Potem sięgnął do swojej malutkiej kurtki i wyciągnął porysowany czarny dysk USB.
„Powiedziała mi, że jeśli poczuje się naprawdę senna, mam ci to dać.”
Ernesto poczuł, że kolana mu słabną.
Zanim zdążył zadać kolejne pytanie, Patricia ich zauważyła.
Jej uśmiech zniknął na ułamek sekundy.
Następnie podeszła do nich z tym samym ciepłym wyrazem twarzy, którego zawsze używała publicznie.
„Ernesto, kochanie, wszyscy czekają. Już pukają do drzwi sali balowej.”
Mateo natychmiast podążył dalej za swoim dziadkiem.
Ernesto wsunął pamięć USB do kurtki.
„Potrzebuję pięciu minut.”
Patricia spojrzała na Mateo.
„Co ci powiedział?”
„Sprawy dziadka i wnuka”.
„To nie czas na gierki” – powiedziała, wciąż się uśmiechając, choć jej szczęka się zacisnęła. „Goście czekają. Prasa już jest. Twój partner biznesowy już jest w środku. Nie możesz mnie tu zostawić.”
„Powiedziałem pięć minut.”
Patricia przyjrzała mu się uważnie.
Potem sięgnęła po jego ramię.
Mateo jęknął.
Ernesto przyciągnął go bliżej.
„Mateo jest zmęczony. Idź na salę balową.”
„Ernesto…”
“Iść.”
Jego głos był tak stanowczy, że druhny przestały udawać, że nie słuchają.
Ernesto zabrał Mateo do pokoju hotelowego, w którym ten wcześniej się przebierał i zamknął drzwi.
Następnie otworzył laptopa.
Na nośniku USB znajdował się tylko jeden folder.
PATRYCJA.
W środku znajdowały się zrzuty ekranu wiadomości, zapisy bankowe, zdjęcia dokumentów i film nagrany w kuchni Ernesta.
Otworzył najnowszy plik.
Na ekranie pojawiła się Lucía.
Z kąta widzenia wynikało, że nagrywała potajemnie z korytarza.
Głos Patricii był wyraźnie słyszalny.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
