Zawahałem się.

„Właściwie czekam na przyjaciół”.

„Hal i Marjorie” – powiedział.

Spojrzałam na niego.

„Skąd ich znasz?”

Uśmiechnął się lekko.

„Pytałem. Nie będą tu przez następne czterdzieści minut.”

Powinienem się zaniepokoić.

To, że obcy człowiek zna moje imię i towarzyszy przy kolacji, nie było normalne.

Ale w jego wyrazie twarzy było coś znajomego, czego nie potrafiłem wyjaśnić.

„Czy my się znamy?” – zapytałem.

Przyglądał mi się przez chwilę.

Potem cicho odpowiedział:

**Eleanor, to przeze mnie twój mąż się z tobą rozwiódł.**

Moja ręka zamarzła wokół szklanki z wodą.

Przez sekundę nie mogłem zrozumieć, co powiedział.

Potem odsunąłem krzesło do tyłu.

“Przepraszam?”

Natychmiast podniósł obie ręce.

„Proszę. Tylko minutkę.”

Spojrzałem w stronę wejścia do jadalni.

„Kim jesteś?”

„Nie będę robił scen” – powiedział. „A jeśli chcesz, żebym wyszedł, to odejdę”.

Pozostałem w pozycji półstojącej.

„W takim razie wyjaśnij, co przed chwilą powiedziałeś.”

Jego głos złagodniał.

„Zasługujesz na to, żeby wiedzieć, co naprawdę stało się z twoim małżeństwem”.

Mój puls przyspieszył.

Setki możliwości przelatywały mi przez głowę.

Czy był kochankiem Marcusa?

Partner biznesowy?

Ktoś powiązany z tajemnicą, którą ukrywał mój mąż?

Czy całe nasze małżeństwo opierało się na czymś, czego nie rozumiałam?

Nieznajomy zdawał się dostrzegać mój strach.

„To nie to, co sobie wyobrażasz.”

„Kim więc jesteś?”

Ostrożnie sięgnął do kieszeni kurtki.

Zesztywniałem.

Jednak zamiast dokumentu i telefonu wyjął małe zdjęcie.

Papier był stary.

Miał zniszczone rogi.

Położył go na stole i przesunął w moją stronę.

Spojrzałem w dół.

I miałem wrażenie, że cały pokój się przesunął.

Na zdjęciu widać nastoletnią dziewczynę ubraną w niebieską satynową sukienkę.

Obok niej siedział chłopiec ubrany w wypożyczony smoking.

W tle widoczna była szkolna sala gimnastyczna udekorowana na bal maturalny.

Znałem to zdjęcie.

Nie widziałem tego od trzydziestu lat.

Spojrzałem w górę.

„Jak ci się to udało?”

Mężczyzna delikatnie dotknął wizerunku chłopca.

„Bo taki właśnie jestem.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!