Sen zawsze wyglądał tak samo.
Stałam w korytarzu naszego starego domu. Wszędzie panowała ciemność, z wyjątkiem słabego światła dochodzącego z pokoju Molly.
Wtedy słyszałam płacz dziecka.
Szłam w stronę dźwięku, otwierałam drzwi do pokoju Molly i widziałam drewniane łóżeczko stojące w miejscu, gdzie wcześniej znajdowało się jej łóżko.
W środku leżało dziecko owinięte w niebieski kocyk.
Ale zanim zdążyłam zobaczyć jego twarz, słyszałam za sobą szept Molly.
„Mamo, musisz go znaleźć.”
Odwracałam się.
Nikogo tam nie było.
I wtedy się budziłam.
Początkowo obwiniałam żałobę.
Po śmierci Molly żałoba zmieniła we mnie niemal wszystko.
Miała trzynaście lat.
Była zdrowa, pełna energii i bezgranicznie ciekawa świata.
Aż pewnego zwyczajnego popołudnia poskarżyła się na potworny ból głowy.
Niecałe dwadzieścia cztery godziny później mój mąż Daniel i ja siedzieliśmy w szpitalnej sali, podczas gdy lekarz wyjaśniał nam, że nasza córka miała niezdiagnozowany guz mózgu.
Pod koniec tamtego dnia nasze życie zostało podzielone na dwie części.
Przed Molly.
I po Molly.
Przez lata raczej przetrwałam, niż żyłam.
A potem zaczęły się sny.
Po niemal sześciu miesiącach w końcu powiedziałam Danielowi coś, czego wcześniej bałam się wypowiedzieć na głos.
[obraz]
— Chcę mieć jeszcze jedno dziecko.
Wpatrywał się we mnie.
Miałam pięćdziesiąt sześć lat.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
