Daniel miał sześćdziesiąt trzy.
— Evelyn — wyszeptał — słyszysz, co mówisz?
— Tak.
— Czy to przez Molly?
Ścisnęło mnie w piersi.
— Żadne dziecko nigdy nie mogłoby jej zastąpić.
— Więc dlaczego?
Spojrzałam w stronę pustego krzesła Molly przy kuchennym stole.
— Nie wiem. Po prostu czuję, że powinnam spróbować.
Daniel przez długi czas milczał.
Potem wyciągnął rękę przez stół i chwycił moją dłoń.
— Jeśli to zrobimy, zrobimy to razem.
Znalezienie lekarza, który zgodziłby się choćby mnie przebadać, było trudne.
Kilka klinik od razu nam odmówiło ze względu na mój wiek.
W końcu spotkaliśmy specjalistę, który zgodził się ocenić mój stan zdrowia przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji.
Badania zdawały się nie mieć końca.
Badania serca.
Badania krwi.
Badania czynności płuc.
Badania nerek.
Hormony.
Oceny psychologiczne.
Ponieważ zawsze ćwiczyłam i dbałam o siebie, większość wyników była zaskakująco dobra.
W końcu, po miesiącach wizyt i leczenia niepłodności, otrzymałam telefon, po którym ugięły się pode mną kolana.
Byłam w ciąży.
Usiadłam na podłodze w kuchni i zaczęłam płakać.
Daniel wbiegł do środka.
— Co się stało?
Uniósłam test.
Przez kilka sekund po prostu się w niego wpatrywał.
Potem uklęknął obok mnie i również zaczął płakać.
Wiedzieliśmy, że ciąża zostanie uznana za ciążę wysokiego ryzyka.
Byłam nieustannie monitorowana.
Każda wizyta napawała mnie przerażeniem.
Każde USG sprawiało, że czułam, jakbym wstrzymywała oddech, dopóki technik nie pokazał mi bijącego serca.
Ale tydzień po tygodniu nasze dziecko rosło.
Dwanaście tygodni.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
