Szesnaście.
Dwadzieścia.
Dwadzieścia cztery.
Lekarze wydawali się niemal zaskoczeni tym, jak dobrze sobie radziłam.
Czułam się silna.
Nadal ostrożnie ćwiczyłam.
[obraz]
Zdrowo się odżywiałam.
I po raz pierwszy od śmierci Molly pozwoliłam sobie wyobrażać przyszłość.
Potem nadeszła wizyta, która zmieniła wszystko.
Miała być rutynowa.
Daniel siedział obok mnie, podczas gdy techniczka USG przesuwała głowicę po moim brzuchu.
— Oto wasz maluch — powiedziała.
Nasz syn pojawił się na monitorze.
Roześmiałam się, gdy kopnął.
Daniel pochylił się bliżej.
— Już ma twój upór.
Techniczka się uśmiechnęła.
A potem nagle się zatrzymała.
Zmrużyła oczy.
Ponownie przesunęła głowicę.
Jej uśmiech zniknął.
— Coś jest nie tak? — zapytałam.
— Z dzieckiem wszystko wygląda dobrze.
Ale nadal wpatrywała się w ekran.
Poczułam, jak moje serce zaczyna walić.
— Na co pani patrzy?
Nie odpowiedziała.
Zamiast tego powiedziała:
— Pójdę po lekarza.
I wyszła.
Daniel chwycił mnie za rękę.
Kilka minut później wszedł mój lekarz.
Spojrzał na USG.
Potem na mnie.
Następnie ponownie na ekran.
W końcu odwrócił się w stronę Daniela.
— Czy mógłbyś na chwilę wyjść?
— Nie — powiedziałam natychmiast.
Lekarz spojrzał na mnie.
— Jeśli coś znaleźliście, on zostaje.
Powoli skinął głową.
— Dziecko wygląda na zdrowe.
Wypuściłam powietrze.
— Ale?
Przysunął krzesło bliżej.
— Badanie uchwyciło coś, czego konkretnie nie szukaliśmy.
Wskazał krawędź ekranu.
Znajdował się tam ciemny kształt.
Wpatrywałam się w niego.
— Co to jest?
— Potrzebujemy dodatkowych badań.
Zaschło mi w ustach.
— Czy to rak?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
