„Czekałem na to z niecierpliwością”.
Pocałował mnie w czoło.
Dla każdego, kto oglądał, wyglądało to delikatnie.
Dla mnie było to jak przygotowywanie się na poświęcenie.
Potem weszła Sophia.
Pokój nie przestał się poruszać, ale uwaga Ethana tak.
Tylko na chwilę.
Ułamek sekundy.
Wystarczająco.
Miała na sobie kość słoniową.
Oczywiście, że tak.
Suknia w kolorze kości słoniowej pod miękkim, szampańskim szalem, ciemne włosy zaczesane na jedno ramię, szafirowe kolczyki błyszczące w uszach.
Szafiry.
Moja dłoń zacisnęła się na sprzęgle.
Sophia zauważyła moje spojrzenie i się uśmiechnęła.
Nie z nerwów.
Nie z poczuciem winy.
Ze zwycięstwem.
Przeszła przez pokój, trzymając kieliszek szampana.
„Madison” – powiedziała. „Co za spektakularny wieczór. Nikt nie potrafi być tak elegancki jak ty”.
„Dziękuję, Sophio. Cieszę się, że mogłaś do nas dołączyć.”
„Nie przegapiłabym tego”. Jej wzrok przesunął się w stronę Ethana. Złagodniał. „Dzisiejszy wieczór wydaje się ważny”.
„Tak” – powiedział Ethan.
Przyglądałam się, jak stoją razem pod moim oświetleniem, otoczeni moimi kwiatami, w moim projekcie, i zdałam sobie sprawę, że pomylili scenerię.
Przeszedł kelner.
Wypiłem kieliszek szampana.
Sophia zerknęła na moją suknię. „Granatowy to taki intensywny kolor na tobie”.
„Jak miło.”
„Ethan wspomniał, że możesz to założyć.”
„Wiem. Prosił mnie o to.”
Na jej ustach pojawił się cień rozbawienia.
„Naprawdę?”
„Tak” – powiedziałem. „Ostatnio jest bardzo konkretny”.
Ethan odchrząknął. „Sophia, myślę, że Martin szukał cię przy ścianie z dawcami”.
Sophia spojrzała mi w oczy o chwilę za długo.
„Oczywiście. Porozmawiamy później.”
„Nie” – odpowiedziałem uprzejmie. „Nie zrobimy tego”.
Jej uśmiech nie znikał.
Potem odeszła.
Ethan zwrócił się do mnie. „Co to było?”
„Co było co?”
„Brzmiałeś ostro.”
„To musi być akustyka.”
Zacisnął szczękę. Po raz pierwszy irytacja przebiła się przez maskę.
„Madison, dzisiejsza noc nie jest odpowiednia na poczucie niepewności”.
I tak to się stało.
Znana broń.
Spojrzałam na niego. „Masz rację.”
Trochę się rozluźnił.
„Dziś nadeszła noc jasności” – powiedziałem.
Zanim zdążył odpowiedzieć, podszedł do niego przewodniczący fundacji i wciągnął go w rozmowę z dwoma darczyńcami z Houston.
Odszedłem.
O siódmej pięćdziesiąt Marcus znalazł mnie przy bocznym korytarzu.
„Jesteśmy gotowi” – mruknął. „Ale Madison…”
Spojrzałem na niego.
Zniżył głos. „Plik, który mi wysłałeś. Jesteś pewien?”
“NIE.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
