“Kto?”
„Kobieta o nazwisku Anna Adler.”
Henry czekał.
„To wszystko, co wiesz?”
„Wysłała mi bilet lotniczy i adres. Claire powiedziała, że podróż wszystko wyjaśni”.
„Kiedy Claire ci to powiedziała?”
„Około pięć tygodni temu”.
Pięć tygodni.
Claire była w ósmym miesiącu ciąży.
Henry wspominał ten czas jako zamęt spotkań, mebli w pokoju dziecięcym i nocnych rozmów o tym, czy są gotowi zostać rodzicami. Claire wydawała się rozkojarzona, ale on zakładał, że denerwowała się porodem.
„Czy ona planowała podróżować z tobą?”
„Powiedziała, że będzie już w Zurychu.”
Henry zwrócił się w stronę zaciemnionego okna.
On i Claire mieli odbyć tę podróż razem.
Miała to być ich ostatnia podróż przed wycofaniem się z życia publicznego na kilka miesięcy. Henry miał spotkania biznesowe w Zurychu, a Claire powiedziała mu, że chce załatwić osobistą sprawę, gdy już tam będą.
Po jej śmierci Henry odwołał niemal wszystko.
Jednak jeden z lekarzy Claire polecił specjalistę w Szwajcarii, który mógłby przejrzeć wczesną dokumentację medyczną Nory. Henry opierał się podróżowaniu z noworodkiem, ale pozostawanie w cichym domu, który wspólnie przygotowali, stało się nie do zniesienia.
Więc utrzymał lot.
Czy Claire wiedziała, że Mason będzie w tym uczestniczył?
Czy ona zaaranżowała ich spotkanie?
Czy to był tylko przypadek?
Henry otworzył telefon i połączył się z siecią bezprzewodową samolotu. Czekało na niego kilka wiadomości od pracowników, doradców i członków zarządu. Zignorował je.
Zamiast tego napisał do Mary Levin, prawniczki, która zajmowała się osobistymi sprawami Claire.
Czy znasz kogoś o nazwisku Mason Brooks lub Anna Adler?
Dodał fotografię zdjęcia i wysłał ją.
Mason obserwował go.
„Z kim się kontaktujesz?”
„Nasz prawnik”.
„Nie potrzebuję prawnika”.
„Nie powiedziałem, że tak.”
„Kiedy ktoś bogaty mówi, że dzwoni do prawnika, zwykle oznacza to coś złego”.
Mimo wszystko Henry prawie się uśmiechnął.
„Spotkałeś wielu bogatych ludzi?”
“Wystarczająco.”
Nora wydała cichy dźwięk.
Mason natychmiast spojrzał w dół, ale tym razem Henry zrobił pierwszy krok.
„Daj mi spróbować.”
Chłopiec przyglądał mu się przez chwilę, po czym ostrożnie wziął Norę w ramiona.
Henry trzymał ją tak, jak robił to Mason — wyprostowaną, przyciskając ją do swojej piersi, jedną ręką podtrzymując jej głowę, a drugą lekko opierając na jej plecach.
„Nie tak sztywno” – powiedział Mason.
„Nie jestem sztywny.”
„Wyglądasz, jakbyś trzymał coś, co może eksplodować.”
Henry rozluźnił ramiona.
“Lepsza?”
“Trochę.”
Oczy Nory się otworzyły.
Henry spodziewał się, że ona się rozpłacze, ale ona patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami i poważnie.
„Ona cię zna” – powiedział Mason.
„Jestem jej ojcem.”
„To nie zawsze jest to samo”.
Słowa były wypowiedziane cicho, niemal roztargnienie, ale Henry usłyszał ich znaczenie.
„Czy znałeś swojego ojca?”
Mason pokręcił głową.
„Moja matka mówiła, że zmarł przed narodzinami Grace”.
„Jak miał na imię?”
„Ona mi nigdy nie powiedziała.”
„To ci nie przeszkadzało?”
„To mnie prześladowało każdego dnia”.
Szczera odpowiedź uciszyła Henry’ego.
Jego telefon zawibrował.
Mara odpowiedziała.
Gdzie jesteś?
Henry odpisał.
Na pokładzie samolotu Claire do Zurychu. Mason jest tutaj.
Odpowiedź nadeszła niemal natychmiast.
Nie pozwól mu odejść po wylądowaniu. Anna Adler to notariuszka, którą Claire zatrudniła w zeszłym roku. Jest tam zapieczętowana teczka. Claire poinstruowała, że można ją otworzyć tylko wtedy, gdy ty i Mason będziecie razem.
Henry przeczytał wiadomość dwa razy.
Następnie podał telefon Masonowi.
Twarz chłopca zmieniła się w miarę czytania.
„Ona to zaplanowała” – powiedział Mason.
„Wydaje się, że tak.”
„To dlaczego nikomu z nas nie powiedziała?”
Henry spojrzał na fotografię.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
