„Wiem. Ale masz dokąd pójść. Podobno jest ich kilka.”
Na jego twarzy odmalował się żal, na tyle prawdziwy, że na chwilę znienawidziłem go za to, że wciąż był człowiekiem.
„Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić” – powiedział.
„Ale dokonałeś ustaleń, które tego wymagały.”
Wzdrygnął się.
Przez sekundę żadne z nas się nie ruszyło. Potem podniósł walizkę. Poszedł na górę, spakował więcej ubrań, podczas gdy Lydia została przy schodach, i zszedł na dół z torbą podróżną. W drzwiach się odwrócił.
„Są rzeczy, których nie wiesz” – powiedział.
„Zaczynam to rozumieć”.
„Vanessa nie jest tą, za którą ją uważasz.”
Poczułem, jak Lydia obok mnie się poruszyła.
„Kim więc ona jest?” – zapytałem.
Dłoń Daniela zacisnęła się na pasku torby. „Ktoś, kto może zrujnować coś więcej niż tylko nasze małżeństwo”.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, wyszedł na deszcz i zamknął za sobą drzwi.
Po jego wyjściu dom wcale nie wydawał się bezpieczniejszy.
Poczułam, że to ujawnione.
Lydia została prawie do północy. Zmieniliśmy hasła. Skopiowaliśmy dane. Sporządziliśmy listę kont, do których Daniel mógł mieć dostęp, i kolejną listę osób, które miały wiedzieć tylko to, co niezbędne. Moi rodzice dzwonili dwa razy. Za drugim razem ojciec zapytał, czy chcę, żeby przyszedł.
„Nie” – powiedziałem, choć chciałem powiedzieć „tak”. „Daj odpocząć kolanu”.
„Nienawidzę tego kolana” – mruknął.
“Ja wiem.”
„Bardziej nienawidzę Daniela.”
“Tata.”
„Dobrze. Zdecydowanie i trwale nienawidzę Daniela.”
Po raz pierwszy tego dnia się zaśmiałem.
Po wyjściu Lydii przeszedłem się po cichym domu. Kubek Daniela wciąż stał obok zlewu. Umyłem go, wytarłem i odłożyłem do szafki razem z innymi. Nie z przebaczenia. Nie z poczucia obowiązku. Po prostu dlatego, że nie mogłem znieść widoku, jak na niego czeka.
Następnego ranka obudziłem się i zobaczyłem trzydzieści sześć nieprzeczytanych wiadomości.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
