Tęskniłem za tym, jak podwijała stopy pod siebie na kanapie.
Tęskniłam za listami zakupów napisanymi jej drobnym, pochyłym pismem.
Tęskniłem za dźwiękiem jej płukania kubka po kawie przed wyjściem do pracy.
Najbardziej brakowało mi sytuacji, gdy ktoś pytał mnie, czy coś jadłem.
Ale nic nie zrobiłem.
Żal pozostaje leniwy, gdy duma nadal płaci czynsz.
Potem Dawid napisał SMS-a.
Potem poszedłem do szpitala.
Potem znalazłem Emily samą.
Przez kilka sekund stałem jak sparaliżowany, a filiżanka z kawą wyginała się w mojej dłoni.
Jej twarz wydawała się szczuplejsza, niż zapamiętałem.
Skóra pod jej oczami zdawała się być posiniaczona ze zmęczenia.
Jej krótkie włosy całkowicie zmieniły kształt jej twarzy, sprawiając, że wyglądała jednocześnie młodziej i starzej.
Opaska szpitalna otaczała jej lewy nadgarstek.
Rurka dożylna biegła od jej ramienia do przezroczystego worka wiszącego obok krzesła.
Wyglądała na kruchą.
Wyglądała na zawstydzoną.
Wyglądała na niemal niewidoczną dla wszystkich przechodzących obok.
Powoli podszedłem do niej.
Moje buty zaskrzypiały raz na wypolerowanej podłodze.
Usłyszała to i podniosła głowę.
Nasze oczy się spotkały.
„Emily?”
Na jej twarzy malował się szok.
Nie radość.
Nie złość.
Zaszokować.
„Michał…?”
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
Usiadłem obok niej, zanim zdążyłem przekonać sam siebie, żeby tego nie zrobił.
„Co ci się stało?” zapytałem. „Dlaczego tu jesteś?”
Natychmiast odwróciła wzrok.
„Nic się nie stało” – powiedziała.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
