Część szósta: „Znam ten głos”
Następnego ranka pojechałem do Ohio. Beth spotkała mnie w drzwiach swojego żółtego domu. „Jest przestraszona” – powiedziała. „Ale chce cię poznać”.
Kiedy wszedłem, Sophie stała przy oknie salonu. Wyższa, niż sobie wyobrażałem, z długimi, ciemnymi włosami i mocno splecionymi dłońmi przed sobą.
„Kochanie” – szepnęłam.
Jej oczy napełniły się łzami. „Znam ten głos”.
Chciałam do niej pobiec, ale zatrzymałam się kilka kroków dalej. „Mam na imię Caroline. Jestem twoją matką. Szukałam cię każdego dnia, odkąd zniknęłaś”.
„Nie wydałeś mnie?”
“Nigdy.”
Przeszła przez pokój i wpadła mi w ramiona. Przytuliliśmy się i płakaliśmy nad dziesięcioma latami, które nam obojgu skradziono.
Później wyjąłem aksamitny woreczek z jej kolczykami. Sophie przesuwała palcem po maleńkich klawiszach fortepianu. „Pamiętam je”.
„Powiedziałeś, że nigdy ich nie zdejmiesz.”
Uśmiechnęła się przez łzy i założyła je z powrotem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
