Wszystkie straszne możliwości tłoczyły się w mojej głowie naraz, nakładając się jedna na drugą.
Inna kobieta. Inna rodzina. Zupełnie inne życie, do którego odjeżdżał tą ciężarówką, której nie pozwalał mi dotykać, tą ciężarówką, którą mył tak czule w każdą niedzielę.
Pomyślałam o wszystkich godzinach, które spędził poza domem przez lata, o sprawach, które zajmowały mu trochę za dużo czasu, o wyprawach na ryby, na które mnie nigdy nie zapraszano, o tym, jak czasami wracał do domu pachnąc kawą, której nie zrobiłam. Nigdy nie podejrzewałam, że cokolwiek z tego może mieć związek.
Teraz, w ciągu trzydziestu sekund, czterdzieści lat drobnych, niczym nie wyróżniających się nieobecności ułożyło się w schemat, którego nie mogłem przestać dostrzegać.
Nic z tego nie pasowało do mężczyzny, którego myślałam, że znam, mężczyzny, który starannie zaznaczał moje wizyty u kardiologa w kuchennym kalendarzu. Ale potem, siedząc tam, zaczynałam rozumieć, że mogłam go w ogóle nie znać.
Ciekawość to dziwna rzecz. Potrafi płonąć goręcej niż smutek. W tamtej chwili płonęła goręcej niż strach, goręcej niż ta część mnie, która chciała to wszystko wyłączyć, wrócić do środka i udawać, że nigdy tego nie widziałam.
Siedziałem tam, w pracującym na biegu jałowym samochodzie, i poczułem coś, czego nie czułem od lat, a mianowicie czystą siłę mojego pragnienia, silną potrzebę dowiedzenia się czegoś na tyle, by samemu tego dokonać.
Muszę wiedzieć, powiedziałem sobie.
Wrzuciłem wsteczny bieg, ostrożnie wyjechałem z garażu i pojechałem.
Jechałem powoli, podążając za spokojnym, mechanicznym głosem nawigacji, a serce waliło mi przez całą drogę. Znajome ulice mojego miasta ustąpiły miejsca nieznanym mi drogom.
Miasteczko wokół mnie się zmieniało, starzało się, budynki stawały się coraz gęstsze. A potem ulice zwężały się w cichą dzielnicę starych ceglanych domów z dojrzałymi drzewami i małymi, schludnymi podwórkami, taką, w której osiedlano się od pokoleń.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
