Zamiast tego chwyciłam torbę z pieluchami i klucze.
„Zabieram Hope do kliniki” – powiedziałem. „A kiedy wrócę, musisz stąd wyjść. Wezwałem cię tutaj, żeby sprawdzić, czy masz choć trochę wstydu”.
Nawet na nią nie spojrzałem.
“Jodi…”
Mówię poważnie. Jeśli nadal tu jesteś, powiem policji, że unikałeś kontaktu z matką zaginionego dziecka.
To skłoniło go i Amber do działania.
W klinice dr Evans zbadała Hope i powiedziała mi, że wygląda zdrowo, tylko trochę niedowagowo. Zadawała mi ostrożne pytania. Ja udzielałem jej ostrożnych odpowiedzi. Pokazałem jej notatkę, przybory i kurtkę.
Zapytała, czy mam jakieś wsparcie ze strony rodziny.
Prawie się roześmiałem.
„Piję kawę i spotykam się z kolegami z pracy” – powiedziałem.
Uśmiechnęła się smutno. „Czasami tak się zaczyna”.
„Jeśli nadal tu jesteś, powiem policji.”
Około południa miałam już dokumenty dotyczące sytuacji awaryjnej od pracownicy socjalnej o imieniu Denise i trzy nieodebrane połączenia od Paula, które usunęłam bez odsłuchania.
O drugiej byłem już z powrotem w barze, bo raty kredytu hipotecznego nie interesują się tragedią.
Zabrałam Hope, ponieważ Denise powiedziała mi, żebym nie zostawiała jej z nikim, komu nie ufam, a zaufanie stało się krótką listą.
Moja szefowa, Lena, rzuciła okiem na nosidełko stojące za kasą i powiedziała: „Masz dokładnie trzydzieści sekund, zanim powiesz mi, co do cholery się stało”.
Powiedziałem jej wystarczająco dużo.
Przyniosłem Nadzieję.
Przycisnęła dłoń do piersi. „Jodi.”
Przełknęłam ślinę. „Wiem”.
Dzwonek nad drzwiami restauracji zadzwonił około czwartej.
Nalewałem kawę kierowcy ciężarówki w szóstym stoisku, a Hope spała w transporterze obok gabloty z ciastkami, gdy go zobaczyłem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
