Pokój nie jest nagrodą. To praktyka.
Ćwiczę to codziennie. A kiedy mi się nie uda, próbuję ponownie. W tym cała sztuczka. To i żeliwna patelnia.
Część XXVII: Kurtyna
Trzy miesiące po wydaniu dekretu przeszłam obok lustra w korytarzu i nie spojrzałam. Nie musiałam. Mężczyzna w tym domu wie, kim jest. Nie potrzebuje czerwonej sukienki, żeby mu to powiedzieć. Nie potrzebuje widowni. Ma psa, kulę do kręgli, pracę, która mu ufa, brata, który wysyła mu kiepskie dowcipy, siostrę, która każe mu jeść warzywa, i małe grono mężczyzn, którzy podniosą kanapę i nigdy nie zapytają „co się stało?”, chyba że ich o to poprosisz.
Zgasiłem światło na ganku, zamknąłem drzwi, położyłem telefon na blacie ekranem do dołu i poszedłem spać.
I spałem.
KONIEC!
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
