Zostałam surogatką dla mojego brata bliźniaka — ale kilka sekund po tym, jak zobaczył swoją nowo narodzoną córkę, oddał mi ją z powrotem i powiedział: „Spójrz na jej plecy… Ona nie może być moja.”

Melissa nagle podniosła głowę.

— Przeglądałeś mój telefon?

— Okłamywałaś mnie!

— Jakie wiadomości? — zażądałam odpowiedzi.

Żadne z nich nie odpowiedziało.

— Jakie wiadomości?!

Ryan uderzył dłonią w parapet.

— Melissa skontaktowała się z Ethanem przed transferem zarodka.

Poczułam, jakby cały pokój przechylił się na bok.

— Poprosiła go, żeby został dawcą.

Melissa desperacko pokręciła głową.

— Bałam się, Ryan.

— Okłamałaś mnie.

— Powiedziałeś, że nie chcesz wiedzieć!

— Powiedziałem, że nie chcę sam wybierać dawcy. Nigdy nie powiedziałem, że możesz za moimi plecami wybrać kogoś z mojej własnej rodziny.

Melissa otarła łzy z twarzy.

— Chciałam, żeby dziecko nadal było w jakiś sposób związane z tobą.

— Chciałaś wszystko kontrolować!

Głos Ryana się załamał.

— Pozwoliłaś mi wierzyć, że wybrano anonimowego dawcę. Pozwoliłaś Ivy przez dziewięć miesięcy nosić dziecko stworzone z twojej komórki jajowej i nasienia Ethana, a żadnemu z nas nie powiedziałaś prawdy.

Nie mogłam złapać oddechu.

Spojrzałam na noworodka w ramionach pielęgniarki.

Moją siostrzenicę.

Biologiczną córkę mojego kuzyna.

Prawną córkę mojego brata.

Dziecko, które przyszło na świat, niosąc ze sobą sekret, na który żadne z nas się nie zgodziło.

Wtedy przyszła mi do głowy kolejna myśl.

Odwróciłam się do Melissy.

— Ethan wiedział, że to ja jestem surogatką?

Jej milczenie było odpowiedzią.