Każda wersja kobiety musiała zajmować odrębną pozycję, zachowując jednocześnie naturalny związek z otaczającymi ją postaciami. Jej postawa wymagała wystarczającej spójności, aby stworzyć spójność, ale nie nazbyt oczywistej manipulacji.
Powtarzające się spódnice i nogi pomogły nadać kadrowi rytm. Ich podobieństwo przyciąga uwagę, ale jednocześnie sprawia, że zbiór postaci sprawia wrażenie skoordynowanej grupy.
Włosy i twarze wymagały jeszcze większej uwagi. Każda znacząca niespójność mogła zaburzyć powtarzalną tożsamość, a nadmierna jednolitość groziła zbyt szybkim ujawnieniem podstępu.
Fotograf musiał zatem znaleźć równowagę między ujawnieniem a ukryciem. Dowody musiały pozostać widoczne dla uważnego widza, a jednocześnie na tyle subtelne, by przetrwać pierwsze spojrzenie.
Ta równowaga sprawiła, że zdjęcie stało się czymś więcej niż tylko demonstracją techniki fotograficznej. Stało się starannie zaprojektowanym testem obserwacji.
Ponowne kadrowanie i eksponowanie sceny
Iluzja polegała na kontrolowaniu, jak różne ekspozycje zajmowały tę samą przestrzeń wizualną. Fotograf musiał obliczyć, gdzie obiekt pojawi się na każdym etapie procesu.
Ponowne kadrowanie pozwoliło na korektę kompozycji podczas wprowadzania powtarzającej się postaci. Ponowna ekspozycja umieściła w wywoływanym obrazie inny wizerunek tej samej kobiety.
Te oddzielne momenty musiały zostać następnie połączone, tak aby sprawiały wrażenie, że wydarzyły się jednocześnie. Fotograf w istocie aranżował różne fragmenty czasu w ramach jednej, pozornie zwyczajnej sceny.
Wyzwaniem nie było po prostu stworzenie kilku kopii tej samej twarzy. Każde powtórzenie musiało przekonująco współgrać z tłem i innymi wersjami obiektu.
Granice między poszczególnymi elementami musiały zniknąć. Gdyby łączenia pozostały widoczne, widz natychmiast rozpoznałby w obrazie konstrukcję.
Zamiast tego, ukończona fotografia zachęca oko do zaakceptowania wszystkich kobiet jako naturalnie obecnych w danym momencie.
Fotograf choreografuje czas
Zwykła fotografia zatrzymuje ułamek czasu. Ta iluzja wykorzystuje kilka momentów i skłania widza do doświadczenia ich jako całości.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
