Pożegnaliśmy się i poszliśmy do samochodu.
Kostia otworzył mi drzwi, jak to miał w zwyczaju, chociaż samochód był stary i wnętrze od dawna wymagało remontu.
„Wiesz” – powiedziałem, zapinając pas bezpieczeństwa – „zdałem sobie dziś sprawę z jednej rzeczy”.
– Który?
— Najważniejsze nie jest to, z kim przyszedłeś na zjazd absolwentów.
– A do kogo idziesz?
Spojrzałem na niego.
– Dokładnie.
Uśmiechnął się i uruchomił silnik.
Wyjechaliśmy z daczy na cichą drogę. Przed nami rozświetlały się okna domów, w których ludzie jedli obiady, kłócili się, godzili i zajmowali się swoimi codziennymi sprawami.
I nagle zdałam sobie sprawę: kiedyś wydawało mi się, że po cichu poszłam do męża, bo nie znalazłam godnej odpowiedzi dla Alli.
Ale teraz wiedziałem, że moje odejście jest odpowiedzią.
Nie wybrałem głośnego tytułu, drogiego samochodu ani życia na pokaz.
Wybrałem osobę, która zapytała: „Czy jest ci zimno?”
I przybył.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
