Bardzo się zmieniła. Nie z wyglądu – po prostu stała się cichsza. Nie przerywała już wszystkim i nie kierowała każdej rozmowy na osiągnięcia męża.
Kiedy mężczyźni poszli do grilla, ona podeszła do mnie.
— Czy możemy porozmawiać?
– Z pewnością.
Poszliśmy w kierunku jabłoni.
„Często myślę o tym wieczorze” – powiedziała Alla. „Zwłaszcza o tym, jak odszedłeś”.
— Ja też to czasami pamiętam.
– Wyglądałeś wtedy najsilniej.
Byłem zaskoczony.
— Chciałem tylko wrócić do domu.
„Nie. Poszedłeś tam, gdzie na ciebie czekali. A ja całe życie próbowałem przekonać wszystkich, że mam coś, czego tak naprawdę nie mam”.
Powiedziała, że po zwolnieniu męża rodzina niemal się rozpadła. Skończyło się na tym, że zaciągnęli kredyt na drogi samochód, mieli długi na podróże, a dzieci były zmęczone ciągłą presją i ograniczeniami.
„Myślałam, że jeśli będziemy wyglądać na odnoszących sukcesy, to odniesiemy sukces” – przyznała. „Ale okazało się, że to dwie różne rzeczy”.
– A jak jest teraz?
Sprzedajemy samochód i przeprowadzamy się do prostszego mieszkania. Mój mąż dostał pracę jako doradca. Dzieci przestały chodzić do psychologa z powodu naszych kłótni.
– Więc wszystko się zmienia.
— Uczę się nie porównywać.
– To skomplikowane.
– Wiem. Zwłaszcza, gdy jesteś w pobliżu.
Uśmiechnąłem się.
– Nie jestem idealny.
– Ale ty jesteś spokojny.
„Nie zawsze. Po prostu przy Kostii nie muszę udawać”.
Alla spojrzała w stronę grilla.
Kostia coś wyjaśniał Siergiejowi, wskazując na starą lodówkę. Mężczyźni słuchali uważnie.
„Naprawdę go kochasz?” zapytała Alla.
– Czy to prawda?
— Nawet jeśli nie jest reżyserem?
„Nawet gdyby nigdzie nie pracował, i tak bym go wybrał. Ale on pracuje. Tylko nie w taki sposób, jakim zazwyczaj się chwalą”.
Alla skinęła głową.
– Zrozumiałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
