„Obserwowałem cię” – kontynuował. „W każdą środę. Przychodzisz tu z tym promiennym uśmiechem, nalewasz herbatę, pozwalasz staremu panu Fletcherowi oszukiwać w karty i sprawiasz, że to miejsce tętni życiem”.
„Lubię tu być” – przyznałem. „To pomaga”.
„Tak” – zgodził się. „Ale widziałem też coś jeszcze”.
„Obserwowałem cię”
“Co?”
„Widziałem cię, kiedy myślałaś, że nikt nie patrzy” – powiedział. „Jak zmienia się twoja twarz, gdy idziesz w stronę parkingu. Ten uśmiech znika ci z twarzy. Za każdym razem”.
Otworzyłem usta, ale nie wydobyłem z siebie ani jednego słowa.
„Wyjdź stąd i idź w stronę tego samochodu, jakbyś szedł do grobu” – powiedział łagodnie. „Znam tę drogę. Szedłem nią latami”.
“Za każdym razem.”
„Stój” – powiedziałem, choć zabrzmiało to słabiej, niż zamierzałem.
„Nosisz w sobie tę samą samotność, którą ja nosiłem” – kontynuował. „Rozpoznałem ją w dniu, w którym cię poznałem. To bardzo szczególny rodzaj pustki i tylko ci, którzy ją odczuli, potrafią ją dostrzec u kogoś innego”.
Oczy mnie piekły.
Spojrzałem na szachownicę.
„Nie rozumiesz” – powiedziałem. „Moje życie skończyło się wraz z jego śmiercią. Taka jest prawda. Przychodzę tu, żeby nie musieć tego czuć przez kilka godzin”.
Oczy mnie piekły.
„Rozumiem lepiej niż ktokolwiek w tym budynku” – powiedział Albert. „Właśnie dlatego cię wybrałem. Bo ktoś kiedyś wybrał mnie i uratował mi życie”.
„Albercie, żadna propozycja tego nie naprawi”.
„Nadal myślisz, że chodzi o ślub” – powiedział, powoli kręcąc głową.
„Naprawdę?” – zapytałem, ocierając policzek. „Klęczysz przed wszystkimi”.
„Ta propozycja nie jest prawdziwa. Nie w taki sposób, w jaki ci się wydaje”.
Zamarłam, gapiąc się na niego.
„O co więc chodzi?” – wyszeptałem.
“Nie w taki sposób, jak myślisz.”
„To jedyny sposób, żebym zmusił cię do tego, żebyś w końcu usiadła i posłuchała” – powiedział. „Nigdy nie pozwalasz nikomu mówić o swoim żalu. Za każdym razem zmieniasz temat. Musiałem więc zrobić coś, od czego nie mogłaś się odwrócić”.
Zauważyłem, że mieszkańcy pokoju kiwali głowami, niektórzy ze łzami w oczach.
Pielęgniarka Sarah podeszła bliżej, trzymając coś za plecami.
„Wszyscy tutaj widzieli, jak cierpisz” – powiedział Albert. „Oglądaliśmy wystarczająco długo”.
Sięgnął do kieszeni kurtki, a ja przygotowałam się na pierścionek.
Zamiast tego wyciągnął wypchaną teczkę z papieru manilowego.
„Oglądaliśmy to wystarczająco długo”.
Teczka leżała w jego wyciągniętych rękach.
Nie mogłem się zmusić, żeby po niego sięgnąć.
„Cokolwiek tam jest, Albercie, niczego to nie zmieni” – powiedziałem.
“Nie wiesz tego.”
„Tak.” Przycisnęłam dłoń do piersi, jakbym mogła powstrzymać ból. „Powiedziałeś swoje. Wygłosiłeś przemówienie. Ale prosisz mnie, żebym uwierzyła w coś, w co przestałam wierzyć w dniu jego śmierci.”
Albert powoli opuścił teczkę.
„Cokolwiek tam jest, Albercie, niczego to nie zmieni”
„Powiedz to” – powiedział. „Powiedz to, czego boisz się powiedzieć”.
“Nie wiem, co masz na myśli.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
