“Tak.”
Odwróciłam wzrok i spojrzałam w stronę okna, gdzie popołudniowe światło zrobiło się rzadkie i złote.
Znów zaczęły mi się trząść ręce .
„Jeśli pozwolę odejść bólowi” – wyszeptałam – „pozwolę odejść jemu. Tego właśnie nie rozumiesz. Smutek to wszystko, co mi zostało. To ostatni pokój, w którym on jeszcze mieszka”.
“Powiedz to, czego boisz się powiedzieć.”
„I zamknąłeś się w środku” – powiedział Albert. „Zamknąłeś drzwi na zasuwę i wyrzuciłeś klucz, i nazywasz to lojalnością”.
„To jest lojalność”.
„Nie. To więzienie. A ty pomyliłeś ściany z jego ramionami.”
Te słowa głęboko mnie poruszyły.
Potrząsnęłam głową, szybko, jakbym chciała się ich pozbyć.
“Przestań.”
Te słowa głęboko mnie poruszyły.
„Wypuść więzienie” – powiedział. „Nie tego człowieka. Nigdy tego człowieka. Tego właśnie nie słyszysz. Kochanie go nie wymaga od ciebie cierpienia. Nigdy nie wymagało”.
„Nie wiesz tego. Nie znałeś go.”
„Nie” – zgodził się Albert. „Ale znałem swoją Ruth. I wiem, co by powiedziała, gdyby zobaczyła, jak opłakuję ją tak, jak ty opłakujesz jego – jak rok po roku się wypalam, nazywając to oddaniem”.
Otarłam twarz, ale łzy płynęły szybciej, niż mogłam je złapać.
„Co by powiedziała?”
„Tego najwyraźniej nie słyszysz”.
„Powiedziałaby mi, że marnuję życie, za które mnie kochała”.
Pochylił się do przodu.
„Żal nie jest ostatnim pokojem, w którym mieszka” – kontynuował. „Jesteś nim ty. Jesteś tym pokojem. Dopóki oddychasz, on wciąż tu jest, w sposób, w jaki kochasz, w sposób, w jaki niesiesz ludzi. Ale traktujesz siebie jak mauzoleum, a nie jak dom, w którym ktoś wciąż mieszka”.
„To okrutne” – powiedziałem.
„To prawda. I jestem za stary, żeby kłamać i nazywać to dobrocią”.
„Żal nie jest ostatnim pokojem, w którym mieszka”
Wokół nas w pokoju zapadła całkowita cisza.
Zapomniałem, że patrzą.
Stary pan Fletcher przycisnął chusteczkę do oczu przy oknie.
Nawet pielęgniarka Sarah stała nieruchomo w drzwiach, zakrywając usta jedną ręką.
„Myślisz, że trzymanie się bólu utrzymuje go przy życiu” – kontynuował Albert. „Ale każdy dzień spędzony jako duch to dzień, w którym zabijasz kobietę, którą wybrał. To nie oddawanie mu czci. To wymazywanie ich obojga”.
„Proszę” – błagałem. „Proszę, przestań”.
Zapomniałem, że patrzą.
„Nie zrobię tego” – powiedział. „Miesiącami ludzie chodzili wokół ciebie na palcach, klepali cię po ręce i mówili, żebyś nie spieszył się. Zobacz, do czego cię to doprowadziło”.
Wzdrygnąłem się.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
