Robił zdjęcia pokoju, skupiając się na poszczególnych szczegółach.
Gdy zauważył, że mi się przyglądam, szybko schował urządzenie do kieszeni.
Na dole impreza trwała w najlepsze. Grano w gry, wypełniano karty z poradami, a prezenty piętrzyły się na stole, który zdawał się uginać pod ich ciężarem.
Przez cały ten czas Bennett pozostawał na uboczu, obserwując i pisząc SMS-y, a jego zwykły urok towarzyski nigdzie nie dawał o sobie znać.
Kiedy świętowanie ucichło, przyparłem go do stołu z napojami.
„Co się z tobą dzisiaj dzieje?”
„Nic” – powiedział, ale jego wzrok nadal wodził po pokoju. „Po prostu zmęczony”.
„Ciągle to powtarzasz, ale zachowujesz się dziwnie. Prawie z nikim nie rozmawiałeś.”
Westchnął i przeczesał dłonią ciemne włosy.
„Przepraszam. Po prostu zauważyłem kilka rzeczy, które się nie zgadzają.”
Zanim zdążyłem nacisnąć przycisk dalej, fotograf zażądał grupowego zdjęcia. Ustawiliśmy się wokół Colette, która ustawiła się na środku, obejmując dłońmi brzuch, jakby krył najcenniejszy skarb na świecie.
Podczas gdy fotograf odliczał, Bennett cofnął się, a jego uwagę przykuło coś lub ktoś po drugiej stronie sali. Zmrużył oczy i ponownie wyciągnął telefon, szybko pisząc.
Podążyłam za jego wzrokiem, wpatrując się w mężczyznę stojącego przy stole z prezentami. W średnim wieku, z siwiejącymi włosami i okularami.
Obserwował Colette z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłem określić. Zaniepokojenie. Zamieszanie.
„Kto to?” szepnąłem do Sierry.
Wzruszyła ramionami. „Może któryś z kolegów Alaryka albo znajomy rodziny”.
Sesja zdjęciowa dobiegła końca, a matka Colette zajęła centralne miejsce. Patricia Whitman była kobietą o nienagannej postawie, z blond włosami ostrzyżonymi na ostro, co podkreślało jej chirurgicznie poprawione rysy twarzy.
„Kiedy Colette powiedziała mi, że w końcu spodziewa się dziecka” – zaczęła Patricia, wznosząc kieliszek – „pomyślałam o całej ciszy, którą przeżyliśmy, o całym tym oczekiwaniu. Ta dziewczynka to prawdziwe błogosławieństwo po tak długim milczeniu”.
Sala wybuchła brawami.
Obok mnie Bennett zesztywniał.
„Musimy iść” – powiedział nagle, cicho, ale stanowczo.
„Teraz? Co? Nie możemy po prostu wyjść w środku…”
„Saro.”
Jego palce owinęły się wokół mojego nadgarstka, mocno, ale nie boleśnie. Jego wzrok wbił się w moje z intensywnością, która mnie zaskoczyła.
„Zaufaj mi. Musimy iść.”
„Bennett, to baby shower mojej najlepszej przyjaciółki. Nie mogę po prostu…”
„Wyjaśnię ci w samochodzie” – przerwał mi. „Proszę”.
Coś w jego głosie – nie panika, a absolutna pewność – sprawiło, że uległam.
Szybko przeprosiłem Colette, zrzucając winę na nagły wypadek w szpitalu. Nadąsała się, ale przyjęła moje usprawiedliwienie, wymuszając obietnicę, że wkrótce zjemy lunch.
Gdy odjeżdżaliśmy, a lawendowe balony wciąż były widoczne w lusterku wstecznym, zwróciłem się do Bennetta.
„Lepiej, żeby to było dobre.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
