CZĘŚĆ 2
Ciemność tak całkowicie pochłonęła rezydencję, że na ułamek sekundy nawet ściany zdawały się przestać oddychać.
Małe palce Zoe zacisnęły się na moim nadgarstku.
Za pomieszczeniem do czyszczenia butów korytarz służbowy znikał w czarnym tunelu. Gdzieś za bramą metal zgrzytał o kamień. Potem rozległ się cichy elektroniczny dźwięk – dźwięk otwieranych zamków rezydencji.
Nie zepsute.
Nadpisano.
Ktokolwiek był na zewnątrz, znał system.
„Panie Romano?” wyszeptała Zoe.
Jej głos drżał, ale nie płakała.
Widziałem dorosłych mężczyzn upadających z powodu mniejszego strachu niż ten, który to dziecko musiało znosić. Czarny lakier do butów rozmazał się na jej policzku niczym farba wojenna. Jej pluszowy miś tkwił schowany pod pachą, z wysłużoną głową przyciśniętą do jej żeber.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
