Ekspres do kawy brzęczał swoim zwykłym, niskim klekotem o kuchenny blat, rozsiewając cienką smugę pary w kierunku dębowych szafek. Franklin zapiął swoją brązową skórzaną torbę szybkim, energicznym szarpnięciem, aż mosiężne zęby zatrzeszczały.
„Cóż, Franklin, ta podróż wydaje się dość nagła” – powiedziałem, nalewając mu ciemno paloną kawę do niebieskiego kubka podróżnego.
Nie oderwał wzroku od zapinania bocznego paska torby. „Konsultacje w sprawie nieruchomości nie czekają na nasz terminarz, Claro. Rynek w Cleveland dynamicznie się zmienia w tym miesiącu i kiedy zadzwonią, muszę iść”.
Wygładziłam przód bawełnianego fartucha, dociskając go płasko do spódnicy. Sprawdził nadgarstek, choć złoty zegarek kieszonkowy wciąż tkwił w kamizelce – nawyk, który pielęgnował nawet wtedy, gdy miał zajęte ręce.
„W takim razie wrócisz na niedzielny obiad” – powiedziałem.
„Oczywiście” – powiedział, odbierając mi kubek, nie dotykając moich palców. „Powinienem wrócić o szóstej”.
Wyszedł na werandę, zostawiając w kuchni niezwykłą ciszę, zakłócaną jedynie kapaniem wody z kranu. Wpatrywałam się w jego pusty talerz śniadaniowy, na którym pojedyncza okruszek tostu leżała pośrodku niebieskiego wzoru.
O godzinie pierwszej w sali spotkań kościoła metodystów Grace unosił się zapach wilgotnego kamienia i wosku do podłóg. Madison stała przy długim stole na kozłach, na którym leżały plany ołtarza, obracając palcami pierścionek zaręczynowy.
„Potrzebujemy białych lilii, Claro, a nie goździków” – powiedziała Madison, a jej głos podniósł się do tego wysokiego, szybkiego tonu, którego używała, gdy chciała rozstrzygnąć spór, zanim jeszcze się rozpoczął. „Ołtarz bez nich będzie wyglądał zupełnie pusto”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
