Ruth stała na naszym żółtym blacie kuchennym z formiki, sztywna jak drewniany słupek, a ja trzymałam w ustach trzy szpilki. Zielona sukienka balowa wisiała jej na kostkach, a jej dół był nierówny o pięć centymetrów z lewej strony, ale nie chciała przesunąć ciężaru, żebym mogła do niej dosięgnąć.
„Ruth, kochanie, spróbuj rozluźnić ramiona” – powiedziałem, a mój głos był stłumiony przez metalowe szpilki.
Nie odpowiedziała, wpatrując się w pustą ścianę nad lodówką. Kiedy sięgnąłem, żeby wygładzić zielony atłas w okolicach jej kolana, cofnęła się tak gwałtownie, że jedna ze szpilek otarła jej kostkę.
Nie drgnęła ani nie wydała żadnego dźwięku, tylko schowała luźne pasmo ciemnych włosów za lewe ucho.
„Musimy to skończyć, zanim przyjedzie autobus szkolny” – powiedziałem, patrząc jej w twarz.
Spojrzała prosto ponad mnie, jej oczy były płaskie i odległe. To był już trzeci poranek z rzędu, kiedy traktowała mnie jak obcego w mojej własnej kuchni.
„Czy mam zadzwonić do krawcowej?” – zapytałam, wkładając szpilki z powrotem do niebieskiego plastikowego naczynia na blacie.
Ruth w końcu spojrzała w dół, ale jej wzrok powędrował ku moim dłoniom, nie moim oczom. „Rób, co chcesz”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
