Część 1 — Nieznajomy, który dał mi kolejną szansę
Gdyby ktoś powiedział mi dwanaście miesięcy wcześniej, że mężczyzna, którego nigdy nie spotkałam, chętnie odda mi jedną ze swoich nerek, założyłabym, że chodzi o jakąś przesadnie wymyśloną fabułę filmową.
Gdyby mi powiedzieli, że kiedyś poślubię tę samą nieznajomą osobę, prawdopodobnie bym ich wyśmiał.
Ale nawet to nie przygotowałoby mnie na to, co wydarzyło się zaledwie kilka minut po zakończeniu naszej ceremonii ślubnej.
Nathan ledwo zdążył zostać moim mężem, gdy wziął mnie za rękę, pochylił się bliżej i cicho wypowiedział słowa, które sprawiły, że wszelki ślad szczęścia zniknął ze mnie.
„Muszę ci teraz coś powiedzieć.”
To jedno zdanie zmieniło wszystko.
Ale żeby zrozumieć, dlaczego te słowa tak bardzo ranią, najpierw musisz zrozumieć, jak poznałam Nathana.
Rok wcześniej całe moje życie zdawało się rozpadać niemal z dnia na dzień.
Miałem trzydzieści jeden lat. Nigdy nie uważałem się za wyjątkowo zdrowego, ale byłem na tyle zdrowy, że rzadko myślałem o swoim ciele. Do szpitali chodzili inni ludzie. Słyszałem o dializie, ale nigdy nie wyobrażałem sobie, że stanie się ona częścią mojego cotygodniowego planu dnia.
Potem moje nerki zaczęły odmawiać posłuszeństwa.
Wcześniej pojawiły się pewne sygnały ostrzegawcze, ale nic nie mogło mnie przygotować na to, jak szybko normalne życie przestało istnieć.
Wkrótce wiedziałem, które pielęgniarki zostaną przydzielone do nocnej zmiany.
Dokładnie wiedziałam, jak pachnie antyseptyk o piątej rano.
Wiedziałem, które krzesło w centrum dializ skrzypiało i która kawa z automatu smakowała nieco mniej okropnie niż inne.
Cała moja codzienność zaczęła się kręcić wokół badań krwi, leków, wizyt, igieł, poczekalni i lekarzy ostrożnie omawiających możliwe wyniki.
Najgorsze było to, że nigdy nie wiedzieliśmy, co się wydarzy.
Nikt nie potrafił mi powiedzieć, kiedy — a nawet czy w ogóle — będę mieć przeszczep nerki.
Wszyscy moi krewni zostali przebadani.
Mama ścisnęła moją dłoń, podczas gdy koordynator przeszczepu wyjaśniał, jak działa zgodność. Tata starał się brzmieć optymistycznie. Mój brat kontynuował żarty, upierając się, że jego nerka jest prawdopodobnie „z najwyższej półki” i że powinnam czuć się szczęśliwa.
Zaśmiałam się, bo zrozumiałam, że on potrzebował mojego śmiechu.
Następnie nadeszły wyniki testu.
Żaden z nich nie był kompatybilny.
Pamiętam, że wróciłem tamtej nocy do domu i usiadłem na brzegu łóżka, nie zapalając światła.
Po raz pierwszy pozwoliłem sobie rozważyć możliwość, której starałem się unikać.
Może tak po prostu będzie wyglądało moje życie od tej pory.
Może nikt nie przyjdzie mi z pomocą.
Dwa miesiące później mój lekarz wszedł na salę dializ trzymając w ręku teczkę.
Było coś niezwykłego w jego wyrazie twarzy, co natychmiast przykuło moją uwagę.
„Możemy mieć żywego dawcę” – powiedział mi.
Spojrzałam na niego.
„Żywy dawca?”
Skinął głową.
“Kto?”
Spojrzał na dokumenty, które trzymał w ręku.
„Ma na imię Nathan.”
Czekałem, aż ta nazwa coś oznacza.
Nie, nie.
„Kto Nathan?”
Mój lekarz powiedział mi, że Nathan dowiedział się o mojej chorobie od wspólnej znajomej o imieniu Mary. Pracowali razem kilka lat wcześniej. Podobno, gdy Nathan dowiedział się o tym, co mi się przydarzyło, zgłosił się na ochotnika do testów zgodności.
I w jakiś sposób okazał się pasować.
Cały pomysł wydał mi się tak absurdalny, że prawie się roześmiałem.
„Jakiś obcy człowiek chce mi oddać nerkę?”
„Zakończył wstępną selekcję”.
„Ale dlaczego?”
Mój lekarz spojrzał na mnie z ostrożnością, jaką zwykle przyjmują lekarze, gdy naprawdę nie mają wytłumaczenia.
„Możesz go sam zapytać.”
Trzy dni później zrobiłem dokładnie to samo.
Nathan wszedł do sali konferencyjnej szpitala, trzymając w ręku dwa napoje na wynos.
„Kawa czy herbata?” zapytał.
Spojrzałam na niego.
“Kawa.”
Podał mi jeden z kubków.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
