Pracowała, oglądała telewizję, czytała książki, prasowała ubrania.
Za każdym razem, gdy wychodzili z sypialni, witało ich jej zimne, badawcze spojrzenie.
Karina nie czuła się już kobietą, która tu rządzi. Czuła się jak winna uczennica. Próbowała wślizgnąć się do kuchni niezauważona, ale deski podłogowe skrzypiały i zdradzały ją.
Kuchnia stała się kolejnym polem bitwy.
Karina nie umiała gotować i nie czerpała z tego przyjemności. Przez pierwsze kilka dni zamawiali z Ilją jedzenie na wynos – sushi, pizzę, burgery. Pudełka piętrzyły się na stole.
Trzeciego dnia Ałła po cichu zebrała wszystkie puste pudełka i brudne pojemniki i ustawiła je równo przed drzwiami sypialni.
Następnego ranka, kiedy Ilja wyszedł, potknął się o stertę tektury i plastiku i obudził całe mieszkanie serią przekleństw.
„Twoje śmieci, twój problem” – warknęła Ałła, przechodząc obok ze świeżo zaparzoną kawą.
Ałła gotowała codziennie.
Wieczorami apetyczne aromaty bogatego barszczu, smażonych ziemniaków z grzybami i pieczeni po francusku wypełniały mieszkanie. Nakryła do stołu, zawołała Maksima i zasiedli do kolacji, cicho rozmawiając o jej studiach.
Ilja, który przez ostatnie dwadzieścia dwa lata przywykł do doskonałych domowych posiłków, siedział w swoim pokoju, z trudem przełykając zimną pizzę i ślinę.
Karina próbowała gotować makaron i smażyć kiełbaski, ale potem zostawiła za sobą górę brudnych naczyń i rozbryzgany tłuszczem piec.
Następnego ranka, gdy Karina weszła do kuchni, żeby zrobić sobie kanapkę, odkryła, że wszystkie garnki, patelnie, talerze i sztućce zniknęły.
Szafki były puste.
W panice obudziła Ilję.
Wpadł do salonu, gdzie Ałła spokojnie podlewała fikusa.
„Gdzie naczynia, Ałła?!” krzyknął.
„Moje naczynia, które kupiłam za własne pieniądze, są spakowane w pudłach pod kanapą. Talerze Maksima też tam są. Robisz bałagan w kuchni. Nie podoba mi się to. Nie jestem twoją służącą i nie będę po tobie sprzątać. Więc kupuj sobie własne rzeczy i korzystaj z nich. Albo jedz z plastikowych talerzy”.
Twarz Ilji poczerwieniała. Próbował jej zagrozić, krzycząc, że naczynia są wspólną własnością małżeńską, ale Ałła tylko wzruszyła ramionami.
„Mam rachunki za naczynia w aktach. A garnki nie są wspólną własnością. To był prezent od siostry na urodziny. Udowodnij mi, że się mylę”.
Pod koniec pierwszego tygodnia Karina zaczęła się rozpadać.
Romans ich wspólnego życia roztrzaskał się w starciu z trudną rzeczywistością.
Nie mogła nawet spokojnie wziąć kąpieli. Gdy tylko weszła do wody, Ałła zaczynała głośno walić w drzwi łazienki, oznajmiając, że koniecznie musi załadować pralkę.
Karina nie mogła też chodzić po mieszkaniu w skąpej bieliźnie, bo ciemny i milczący Maksim co chwila przechodził obok w korytarzu, wpatrując się w nią, jakby była niewidzialna.
Ale Ałła swoją główną przeprowadzkę zostawiła na poniedziałek.
Przygotowała się skrupulatnie, spędzając kilka godzin na konsultacjach z prawnikiem na specjalistycznym forum i czytając Kodeks Cywilny.
W sobotę, gdy Ilja i Karina byli w centrum handlowym, Ałła wezwała ślusarza.
W dwadzieścia minut wymienił on wkładkę dolnego zamka głównego w drzwiach wejściowych. Ałła całkowicie zablokowała górny zamek od wewnątrz.
Ślusarz dał jej pięć nowych kluczy.
Poniedziałkowy poranek zaczął się jak zwykle.
Ilja, rozdrażniony i wyczerpany po spędzeniu weekendu w czterech ścianach pod ciągłą presją, wieszał płaszcz w przedpokoju.
Karina stała obok niego w piżamie, żegnając się z nim. Planowała spać do południa, a potem obejrzeć jakiś serial na laptopie.
Ałła weszła do przedpokoju i podała Ilji lśniący nowy klucz.
„Co to jest?” – zapytał podejrzliwie mąż, mrużąc oczy.
„Nowy zamek. Stary zaczynał się zacinać, więc poprosiłem kogoś na ten weekend. Oto twój egzemplarz. Maksim ma drugi”.
Ilja wsunął klucz do kieszeni.
„A co z kluczem Kariny?” – zapytał.
Ałła skrzyżowała ramiona i spojrzała mężowi prosto w oczy.
„Karina go nie dostanie. Nie jest tu zameldowana i nie ma żadnych udziałów. Jest gościem”.
„Mieszka tu ze mną!” „Ilja podniósł głos.
„Artykuł 246 Kodeksu Cywilnego, Ilja” – powiedziała spokojnie Ałła, wyraźnie wymawiając każde słowo. „Posiadanie i użytkowanie nieruchomości będącej współwłasnością wymaga zgody wszystkich uczestników. Nie wyraziłam zgody na zamieszkanie w moim domu osoby obcej. Maksim, który jest również właścicielem osoby trzeciej, również się temu sprzeciwia”.
Ilja uśmiechnął się lekko, starając się ukryć zmieszanie.
„I co zamierzasz zrobić? Wezwiesz policję?”
„Dokładnie. Dopóki jesteś w mieszkaniu, może tu być jako gość. Ale gdy tylko przejdziesz przez te drzwi do pracy, zostanie tu sama, bez właściciela, który ją zaprosił. Od tego momentu jest obcą osobą nielegalnie przebywającą na mojej posesji”.
Karina zbladła. Jej przestraszony wzrok przesunął się z Ałły na Ilję.
„Ilja, o czym ona mówi?” zapytała drżącym głosem.
„Ubieraj się, Karino” – rozkazała Ałła, ignorując pytanie. „Twoje godziny odwiedzin się skończyły. Twój chłopak wychodzi do pracy, a ty idziesz z nim”.
„Nigdzie nie idę! Chcę spać!” – krzyknęła Karina, chowając się za plecami Ilji.
„Nie słuchaj jej. Nigdzie nie idziesz” – mruknął Ilja, choć jego głos stracił dawną pewność siebie.
Otworzył drzwi i wyszedł na korytarz.
„Zamknij się i nie wpuszczaj jej, jeśli coś się stanie. Wrócę wieczorem i to załatwimy”.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem.
Ałła zrobiła krok naprzód, całkowicie zamknęła nowe drzwi i wyjęła telefon komórkowy.
„Mówisz poważnie?” – zapytała Karina, nerwowo przełykając ślinę, gdy Ałła wybierała numer.
„Halo, policja? Proszę wysłać patrol albo naszego policjanta pod ten adres… Tak. W moim mieszkaniu jest nieznana kobieta. Nie chce wyjść. Jestem właścicielką, a mój syn mieszka ze mną. Drugi właściciel się wyprowadził. Tak, martwię się o bezpieczeństwo moich rzeczy. Poczekam”.
Karina wpadła do sypialni.
Zaczęła gorączkowo dzwonić do Ilji, ale był już w metrze, a w jego telefonie nie było zasięgu.
Dwadzieścia minut później zadzwonił dzwonek do
drzwi. Ałła otworzyła.
W drzwiach stał porucznik policji, młody mężczyzna z tabletem w ręku.
„Czy to pan dzwonił? Co się stało?” zapytał ze zmęczeniem, wchodząc na korytarz.
Ałła pokazała mu paszport z adresem zameldowania.
„Ta kobieta” – powiedziała Ałła, wskazując na Karinę, która właśnie wyszła z sypialni ubrana, ale rozczochrana – „nie ma prawa tu przebywać. Żądam, żeby opuściła moje mieszkanie”.
Funkcjonariusz westchnął. Takie rodzinne kłótnie były dla niego na porządku dziennym.
Spojrzał na Karinę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
