„Pani paszport, proszę pani. Czy jest pani zameldowana pod tym adresem? Czy ma pani umowę najmu?”
„Jestem… dziewczyną drugiego właściciela! Dał mi pozwolenie!” Karina zaczęła wyjaśniać łamiącym się głosem. „Poszedł do pracy!”
„Czy drugi właściciel jest teraz tutaj?” – zapytał porucznik.
„Nie, jest w pracy”.
„Taka jest sytuacja, proszę pani”. Ponieważ nie wszyscy właściciele wyrazili zgodę, a osoba, która panią zaprosiła, nie jest obecna, będzie pani musiała odejść. W przeciwnym razie będę musiała wystawić mandat za zakłócanie porządku lub wtargnięcie na teren prywatny. Zbierz swoje rzeczy i wynoś się.
Usta Kariny zaczęły drżeć.
Zrozumiała, że nie ma sensu kłócić się z mężczyzną w mundurze.
Chwyciła torebkę, narzuciła płaszcz i pobiegła do drzwi, omal nie przewracając funkcjonariusza.
Alla zamknęła za nimi drzwi, przekręciła klucz i poszła do kuchni zrobić herbatę. Dla Kariny rozpoczął się koszmar.
Na zewnątrz panował zimny i ponury listopad. Przenikliwy wiatr zrywał ostatnie liście z drzew, a lodowate błoto chrzęściło pod stopami przechodniów.
Karina nie pracowała. Przyzwyczaiła się do życia na koszt mężczyzn i teraz musiała znaleźć sposób na zabicie czasu od ósmej rano do siódmej wieczorem, kiedy Ilia wracał z pracy.
Pierwszego dnia poszła do centrum handlowego.
Przez godzinę włóczyła się po sklepach, a potem usiadła w kawiarni. Zamówiła kawę i wpatrywała się w telefon.
Trzy godziny później podszedł do niej ochroniarz i uprzejmie poprosił o zwolnienie stolika dla klientów, którzy… Jeść.
Musiała kupić hamburgera.
Wieczorem bolały ją plecy od twardego krzesła, a nogi bolały.
Kiedy Ilia dotarł tej nocy do wejścia do ich budynku, Karina czekała na niego na ławce, drżąc do szpiku kości, z jaskrawoczerwonym nosem.
„Czemu jesteś na zewnątrz?!”. Wykrzyknęła Ilia.
Rzuciła się na niego, uderzając go wielokrotnie.
„Twoja szalona żona wyrzuciła mnie z policją! Obiecałeś, że odejdzie! Powiedziałeś, że nie odważy się powiedzieć na ciebie ani słowa! Cały dzień włóczyłem się po galerii handlowej jak bezdomny!”
Ilia próbował ją uspokoić i wpuścić.
Wpadł do salonu, gotowy na zrobienie awantury, ale Alla siedziała na kanapie obok Maksima.
Ich syn wstał, nieświadomie ściskając sprężynę do podnoszenia ciężarów, i rzucił ojcu lodowate spojrzenie.
Ilia zamarł w miejscu.
„Jeśli znowu zostanie tu bez ciebie, Ilia, znowu zadzwonię na policję” – ostrzegła spokojnie Alla. „Możesz wziąć sobie wolne i zostać z nią cały dzień, jeśli chcesz. Ale w chwili, gdy przejdziesz przez te drzwi, ona wyjdzie z tobą”.
Wtorek i środa wyglądały dokładnie tak samo.
Każdego ranka, dokładnie o ósmej, Alla stała na korytarzu i patrzyła, jak Karina wkłada buty, połykając łzy wściekłości.
W ciągu dnia Karina przesiadywała w kawiarniach, chodziła na najtańsze poranne seanse filmowe i ogrzewała się w bibliotece.
Wydawała wszystkie pieniądze na cappuccino i bilety.
Wkrótce się przeziębiła.
W czwartek wieczorem Ilja wrócił z pracy wyczerpany i zły.
Miał problemy z szefem, samochód wymagał naprawy, a w domu nie witała go już przytulna sypialnia, ale napięta atmosfera celi i zimny makaron, bo Ałła nie pozwalała im już korzystać ze swoich sztućców.
Karina siedziała na łóżku w sypialni, owinięta kocem, głośno pociągając nosem. Wokół niej leżały góry zmiętych chusteczek.
„Nie mogę już tego znieść” – powiedziała ochryple, gdy tylko Ilja zamknął za sobą drzwi. „Wynajmij nam mieszkanie”.
„Za jakie pieniądze, Karino?” – Ilja skrzywił się, zdejmując krawat. „Mam kredyt samochodowy. Nie mam dodatkowych pięćdziesięciu tysięcy na czynsz. Cierpliwości.” Zaraz będzie rozprawa, sprzedamy to mieszkanie, wezmę swoją część…
„Kiedy?! Za pół roku?! Karina wyskoczyła z łóżka. „Nie będę się błąkać po zimnie przez pół roku! Jesteś żałosnym nieudacznikiem! Nawet żonie nie potrafisz postawić jej na nogi! Myślałam, że jesteś mężczyzną, panem domu! Ale jesteś tylko zależnym w mieszkaniu, gdzie ta… stara wiedźma wszystkim rządzi!”
„Zamknij się” – syknął Ilja, nerwowo zerkając w stronę drzwi. „Sąsiedzi cię usłyszą! A Maksim jest w domu!”
„Nie obchodzi mnie twój Maksim!” – krzyknęła Karina, chwytając walizkę, z którą przyjechała tydzień wcześniej.
Zaczęła wściekle wrzucać swoje rzeczy do walizki: swetry, bieliznę i kosmetyki, które Alla oddała jej w worku na śmieci.
„Wyjeżdżam! Zamieszkaj z żoną, skoro jesteś takim mięczakiem!”
Ilja próbował złapać ją za ręce, mamrocząc coś pod nosem i próbując ją przekonać, ale Karina go odepchnęła.
Hałaśliwie pociągnęła walizkę korytarzem.
Alla stała w drzwiach salonu.
Miała na sobie miękki strój domowy i trzymała w ręku kubek herbaty ziołowej.
Na jej twarzy nie malowała się radość.
Tylko spokój.
Karina zatrzymała się i spojrzała na Allę oczami płonącymi łzami i gniewem.
„Jesteś już szczęśliwa? Wyrzuciłaś mnie!” warknęła.
„Tylko broniłam domu” – wzruszyła ramionami Alla. „Miłej podróży. I postaraj się nie przeziębić. Na dworze jest minus pięć”.
Drzwi zatrzasnęły się za Kariną.
W mieszkaniu zapadła ciężka, pulsująca cisza
. Ilja stał w korytarzu, zgarbiony.
Cała jego pozorna powierzchowność, cała pewność siebie mężczyzny w średnim wieku, który postanowił zacząć nowe życie cudzym kosztem, zniknęła.
Wyglądał na starego i zmęczonego.
Powoli odwrócił się do żony.
„Alla…” – zaczął niepewnie, robiąc krok w jej stronę. „Może… może przesadziliśmy? To wszystko było jakimś szaleństwem. Kryzys wieku średniego. Wiesz, jak to jest. A co, jeśli po prostu o wszystkim zapomnimy? Zaraz schowam swoje rzeczy”.
Alla wzięła łyk herbaty.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
