Chciałem zapytać, czy kiedykolwiek zastanawiał się, czy Miriam kłamała. Zamiast tego powiedziałem: „Dobrze widzieć znajome twarze”.
Miriam cicho się zaśmiała.
„Och, Daphne. Nadal taka ostrożna.”
I znowu to samo.
Ostrożna Dafne. Zimna Dafne. Trudna Dafne.
Ale tym razem się nie wycofałem.
„Norton i ja pójdziemy obejrzeć tablicę pamiątkową” – powiedziałem i odszedłem, zanim Miriam zdążyła odpowiedzieć.
Przy stole leżał nasz rocznik szkolny otwarty na stronie kółka teatralnego. Miriam uśmiechała się z centralnej części sceny. Ja stałem w kącie, trzymając programy.
Norton pochylił się bliżej.
„Byłeś w teatrze?”
„Nie. Ja napisałem notatki do programu. Miriam powiedziała, że mam twarz do występów za kulisami.”
Kobieta siedząca przy stole zwróciła się w moją stronę.
„Daphne? Pamiętam te notatki. Były zabawne.”
Tej nocy po raz pierwszy mój uśmiech wydawał się prawdziwy.
Norton mruknął: „Widzisz? Nie wszyscy pamiętają jej wersję”.
Przez prawie godzinę krążyłem po sali, zamiast się przed nią chować. Rozmawiałem ze starymi kolegami z klasy. Śmiałem się. Oddychałem.
Następnie Miriam stuknęła w kieliszek szampana.
„Wszyscy?” zawołała ze sceny. „Czy mogę prosić o uwagę?”
Mój uśmiech zniknął.
Norton pochylił się bliżej.
„Zostań ze mną.”
Miriam podniosła mikrofon.
„Wspaniale jest widzieć dziś wieczorem tyle znajomych twarzy. Starzy przyjaciele, stare wspomnienia, stare opowieści.”
Mark zrobił krok w jej stronę.
„Miriam. Nie.”
Uśmiechnęła się szerzej.
„A skoro już o historiach mowa, wyjaśnijmy sobie jedną.”
Moje palce zacisnęły się na szklance.
„Zanim wszyscy zaczną podziwiać przystojnego towarzysza Daphne” – powiedziała Miriam – „powinniście wiedzieć, że on nie jest jej chłopakiem. Nawet nie jest jej partnerem”.
Ludzie się odwrócili.
Miriam podniosła kieliszek.
„Ona mu zapłaciła.”
Na sali gimnastycznej rozległ się okrzyk zdziwienia.
Ktoś wyszeptał: „O mój Boże”.
Miriam się zaśmiała.
„Zatrudniła aktora, bo tak naprawdę nikt by jej nie wybrał”.
Telefony podniesione.
Spojrzałem na Marka.
Wpatrywał się w podłogę.
Szepnąłem: „Powiedz coś”.
Nie, nie zrobił tego.
Odwróciłem się w stronę wyjścia, ale Norton delikatnie dotknął mojego łokcia.
„Twój wybór” – powiedział.
Paliło mnie w gardle.
„Nie mogę tam stać i patrzeć, jak się śmieją.”
„To nie stój tam” – powiedział. „Chodź”.
Spojrzałem na Miriam w świetle reflektorów na siłowni. Wyglądała tak, jakby już wygrała.
Nie zgodziłem się, żeby to był koniec.
Odstawiłem szklankę.
„Nie przyjechałem tu, żeby biegać”.
Norton skinął głową, wszedł na scenę i wziął drugi mikrofon.
„Miriam ma rację w jednej kwestii” – powiedział. „Jestem aktorem. Daphne zatrudniła mnie przez profesjonalną agencję jako osobę towarzyszącą. Nie jako chłopaka. Nie jako kogoś wstydliwego. Jako wsparcie”.
Miriam przewróciła oczami.
„Wsparcie. Jak słodko.”
Norton spojrzał jej prosto w oczy.
„Już wiedziałaś, kim jestem, Miriam.”
Jej uśmiech zniknął.
„Nie znam cię.”
„Tak, masz rację” – powiedział. „Pomyśl”.
„Norton” – ostrzegła.
To był pierwszy raz, kiedy wypowiedziała jego imię.
Mark spojrzał na nich.
„Czekaj. Znasz go?”
Norton skinął głową.
„Kiedyś mieliśmy podpisany kontrakt z tą samą agencją talentów”.
Miriam zrobiła krok naprzód.
„Nie.”
„Zostałeś wyrzucony” – powiedział Norton – „po tym, jak składałeś skargi za każdym razem, gdy ktoś inny otrzymywał telefon zwrotny”.
„To kłamstwo!”
„Nie” – odpowiedział Norton. „To schemat. Obrażasz ludzi, zgłaszasz ich, gdy zareagują, a potem pierwszy płaczesz”.
W pokoju zaczęło szemrać.
Mark wpatrywał się w Miriam.
„Czy to prawda?”
„Na serio mnie o to pytasz?” – warknęła.
Norton zwrócił się do mnie i wyciągnął mikrofon.
„Daphne powinna dokończyć resztę.”
Miriam się zaśmiała.
„Ona nic nie powie. Nigdy tego nie robi.”
Wszedłem po schodach i wziąłem mikrofon.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
