Miał pod pięćdziesiątkę, siwiejące włosy i ostrożne maniery. Wstał, gdy weszli.
Matka Caridad od razu zauważyła, że nie ma on pierścienia.
„Doktorze” – powiedziała Paloma.
„Paloma.”
Ich powitanie było uprzejme, ale wymuszone.
Elena zaproponowała herbatę.
Na początku nikt nie przyjął zaproszenia.
Wtedy Esperanza powiedziała: „Tak, poproszę”.
Zwyczajna prośba zdawała się uwalniać wszystkich od wstrzymywanego oddechu.
Elena poszła do kuchni.
Esperanza pozostała stojąca.
Jej wzrok powędrował po pokoju.
Oprawione zdjęcie na kominku przedstawiało Elenę obok mężczyzny o łagodnych oczach i szerokim uśmiechu. Na innym zdjęciu Elena stała samotnie nad morzem.
Nie było zdjęć dzieci.
Matka Caridad zauważyła.
Podobnie jak Esperanza.
„Gabriel?” zapytała, gdy Elena wróciła.
Elena podążyła za jej wzrokiem.
„Zmarł dwa lata temu.”
„Przepraszam.”
“Dziękuję.”
Odstawiła tacę z herbatą.
„Wiedział o tobie. Zawsze miał nadzieję, że będziesz go dobrze wspominać.”
Esperanza siedziała.
„Czy znałem go dobrze?”
„Na tyle dobrze, żeby mu zaufać.”
„Czy zgodziłam się urodzić ci dziecko?”
Elena usiadła na krześle naprzeciwko niej.
“Tak.”
Odpowiedź nadeszła łagodnie, bez wymówek.
“Raz?”
“Raz.”
„A dziecko?”
„Ciąża nie była kontynuowana.”
Doktor Paloma spojrzał na Serrano.
„To zgadza się z zapisami.”
Esperanza trzymała kubek, ale nie piła.
„Więc Tomás i Miguel nie są twoi?”
Oczy Eleny znów się zaszkliły.
“NIE.”
„Jesteś pewien?”
“Tak.”
“Jak?”
„Ponieważ Gabriel i ja zakończyliśmy proces po pierwszej próbie. Wszystko, co nas łączyło, zostało zniszczone. Doktor Paloma podpisała oświadczenie. Matka Inés była tego świadkiem”.
Paloma skinęła głową.
„To prawda.”
Esperanza spojrzała na Serrano.
„To dlaczego byłem w twojej klinice siedem tygodni temu?”
Lekarz skrzyżował ręce.
„Nie byłeś.”
W pokoju zapadła cisza.
Matka Caridad pochyliła się do przodu.
„Klinika potwierdziła wizytę Any Valdés.”
“Tak.”
„Ale nie dla niej?”
“NIE.”
Esperanza spojrzała na niego.
„Kto był obecny?”
Serrano spojrzał na Elenę.
Twarz Eleny zbladła.
„Tak.”
Esperanza ostrożnie odstawiła filiżankę.
„Używając mojego imienia?”
“Tak.”
“Dlaczego?”
Elena zacisnęła dłonie.
„Ponieważ próbowałem dowiedzieć się, kto z niego korzystał”.
Nikt się nie odezwał.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
