— Skąd to masz?
Prawie się roześmiałam.
— To moje dokumenty.
— Anna…
— Dwadzieścia sześć procent.
Cristina zmarszczyła brwi.
— Czego?
Spojrzałam na nią.
— Firmy.
Odwróciła się gwałtownie do Marka.
— Jakiej firmy?
Marek zacisnął szczękę.
— Nie mieszaj się.
— Powiedziałeś mi, że firma należy do ciebie i Pawła.
— Należy.
— W większości — poprawiłam. — Ale dwadzieścia sześć procent udziałów jest moich.
Cristina patrzyła na niego, jakby pierwszy raz zobaczyła obcego człowieka.
— Dlaczego mi tego nie powiedziałeś?
— Bo to nie ma znaczenia.
– Tak.
— Cristina…
— Mówiłeś, że Anna nie ma nic wspólnego z firmą.
W pokoju zrobiło się cicho.
I właśnie wtedy zrozumiałam coś, czego wcześniej nie brałam pod uwagę.
Cristina nie znała całej prawdy.
Nie była niewinna. Wiedziała, że Marek ma żonę.
Ale Marek okłamywał również ją.
Przedstawiał mnie jako kobietę żyjącą na jego koszt.
Później dowiedziałam się, że opowiadał jej, iż mieszkanie dostał od rodziców, samochód kupił za premie, a ja od lat „tylko siedzę w swojej małej pracy”.
Moja „mała praca” finansowała nas przez dwa najgorsze lata jego firmy.
Marek wstał.
— Dobra. Dosyć.
— Jeszcze nie.
— Powiedziałem: dosyć.
— A ja mówię, że jeszcze nie skończyłam.
Patrzył na mnie wściekle.
Pierwszy raz od wielu lat nie spuściłam wzroku.
— Wczoraj rozmawiałam z księgowością.
Zamarł.
To była chwila, w której naprawdę się przestraszył.
— Po co?
— Bo powiedziałeś, że zgodziłam się przekazać ci udziały.
Cristina powoli odsunęła się od niego.
— Co?
— To sprawa między mną a Anną.
— Nie — powiedziałam. — To sprawa między tobą a prawdą.
Wziął kurtkę.
— Nie będę tego słuchał.
Cristina nie ruszyła się.
— Idziemy — powiedział do niej.
— Chwileczkę.
— Krystyna.
— Powiedziałeś mi, że wszystko jest załatwione.
— Będzie.
— Powiedziałeś, że mieszkanie jest twoje.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
