Przyjdź ze mną na spotkanie w przyszły czwartek.
Nie jako idealny mąż.
Nie jako ktoś, kto wie, co powiedzieć.
Tak jak ty.
Proszę.
Sophie
Kiedy skończyłam czytać, płakałam tak bardzo, że ledwo widziałam stronę.
W przyszły czwartek.
Przypomniałem sobie tamten czwartek.
Byłem w sali konferencyjnej i omawiałem prognozy kwartalne, podczas gdy Sophie poszła sama do szpitala.
Tej nocy wróciłem do domu poirytowany, bo ruch był okropny.
Na samo wspomnienie zrobiło mi się niedobrze.
Starannie złożyłem list i siedziałem tam przez dłuższy czas.
Potem coś na trzeciej stronie przykuło moją uwagę.
Otworzyłem go ponownie.
Jest jeszcze coś.
Kiedy lekarz zadzwonił z pierwszymi wynikami badań, powiedział, że poziom niektórych hormonów jest nieprawidłowy.
Nietypowe poziomy hormonów.
Związane z guzem lub poronieniem.
Boję się mieć nadzieję.
Boję się, że tego nie zrobię.
Ogarnęło mnie dziwne uczucie.
Nie rozumiem.
Jeszcze nie.
Ale niepokój.
Ponownie przeszukałem szufladę, nie po to, żeby podważać, ale dlatego, że Sophie kazała mi przeczytać list. Obok ładowarki leżała mała karta wizyty ze szpitala St. Vincent Medical Center, schowana pod paczką z instrukcjami wypisu.
Na odwrocie, ręką Sophie, widniały trzy słowa.
Zapytaj o zarodek.
Przyglądałem się im.
Zarodek?
Mój puls zaczął walić.
Sprawdziłem datę na karcie.
Było to z tego samego tygodnia, co list.
Nie wiedziałam, co to znaczy. Może miało to związek z zachowaniem płodności. Może to był jakiś termin medyczny, którego nie rozumiałam. Może Sophie napisała to podczas rozmowy ze specjalistą i zapomniała.
Ale potem zauważyłem na dnie szuflady jeszcze jedną złożoną kartkę papieru.
Ten list nie był skierowany do mnie.
Była to wydrukowana wiadomość z kliniki leczenia niepłodności.
Szanowna Pani Miller,
Próbowaliśmy się z Tobą skontaktować w sprawie statusu przechowywanej próbki i oczekujących formularzy zgody. Prosimy o jak najszybszy kontakt z naszym biurem w celu omówienia dalszych kroków.
Przechowywany okaz.
Oczekujące formularze zgody.
Cofnąłem się myślami o minionych latach.
Po drugim poronieniu lekarz Sophie krótko wspomniał o badaniach genetycznych i możliwościach leczenia niepłodności. Byliśmy zbyt zdruzgotani, by kontynuować rozmowę. A może ja byłem zbyt zdruzgotany. Może Sophie wysłuchała więcej, niż wiedziałem.
Zrobiłem zdjęcie nagłówka, ale zostawiłem papier tam, gdzie był.
Następnie wróciłem do szpitala z ubraniami Sophie, jej ładowarką i listem bezpiecznie schowanym w kieszeni kurtki.
Kiedy przybyłem, ona już nie spała.
Popołudniowe słońce padało na jej koc. Wyglądała na zmęczoną, ale na jej twarzy było więcej kolorów niż wcześniej.
„Przeczytaj to” – powiedziała.
Skinąłem głową.
Przyglądała mi się uważnie.
„Przepraszam, że ci tego nie dałem.”
„Przykro mi, że musiałeś to napisać.”
Jej oczy się zaszkliły.
Usiadłem obok niej.
„Muszę o coś zapytać” – powiedziałem.
Jej wyraz twarzy uległ zmianie.
“Dobra.”
Zawahałem się, bo nagle poczułem strach przed odpowiedzią.
„W twoim mieszkaniu widziałam kartę wizyty. Na odwrocie napisałeś: »Zapytaj o zarodek«”.
Wszelkie kolory odpłynęły z jej twarzy.
Zmiana była tak natychmiastowa, że serce zaczęło mi walić jak młotem.
„Sophie?”
Odwróciła się w stronę okna.
„Sophie, co to znaczy?”
Ona nie odpowiedziała.
Sięgnąłem do marynarki i wyjąłem złożony list, zamiast zawiadomienia z kliniki. Położyłem go delikatnie na łóżku między nami.
„W liście napisałeś, że lekarz wspomniał o nietypowym poziomie hormonów. Powiedziałeś, że jakaś część ciebie bała się mieć nadzieję. Czy było coś jeszcze, o czym mi nie powiedziałeś?”
Jej oddech się zmienił.
Monitor obok niej wydawał nieco szybszy dźwięk.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
